— 79 — 



2(X) vlinders veranderd zouden zijn. Rekenen wij dat daar- 

 van de helft wijfjes waren, dan zouden die honderd wijijes 

 in 't volgende jaar 100 X S'^^O = 20.000 rupsen opleveren ; 

 een volgend jaar zouden er 10.000 X 200 =- 2.00(J.0(XJ stuks 

 nipsen zijn, allen nakomelingen van éón enkel wijfje, dat 

 driejaar vroeger leefde. Nu gaan er van die nakomelingen 

 altijd wel door ongunstige weersgesteldheid en waarschijnlijk 

 door andere oorzaken een aantal dood; maar toch moeten de 

 omstandigheden al zeer ongunstig zijn, wanneer niet, zon- 

 der de werking van natuurlijke vijanden, in plaats van die 

 twee millioen nakomelingen, althans ettelijke tienduizenden 

 overblijven. Nu heeft de processierups in hare verschil- 

 lende gedaanteverwisselingsloestanden, buiten de vleermui- 

 zen, betrekkelijk weinig natuurlijke vijanden Het meest 

 nog wordt het insekt in den toestand van ei door andei'e 

 dieren opgegeten. De eieren nl. vindt men gedurende den 

 winter in de reten van de schors en onder schorsschubben 

 van eikenboomen verscholen, en worden dan veel door 

 boomkruipers, boomklevers en kleine soorten van spechten 

 opgepikt. De processierupsen zelve zijn met lange, prikke- 

 lende haren bedekt, en worden daarom door vogels al zeer 

 weinig gegeten; te meer omdat zij bij nacht in de kroon van 

 den boom gaan vreten, maar zich over dag in een tegen den 

 stam aan gezeten nest schuilhouden, welk nest uit spinsel be- 

 staat, waarin zich de afgestroopte rupsenhuiden en de uitwerp- 

 selen ophoopen. Enkele malen wagen de koolmeezen zich 

 aan het eten van deze rupsen ; maar de andere insektenetende 

 vogels zijn bang voor de prikkelende haren; de koekoek is 

 de eenige vogelsoort, die in den nazomer, als zijn tijd van 

 eierleggen voorbij is, zich bij voorkeur naar eikenbossclien 

 begeeft, waar processierupsen huizen, en die dan onder 

 deze insekten belangrijke slachtingen aanricht. Echter komt 

 de koekoek in 't algemeen niet in zoo groeten getale voor, 



