— 1-22 — 



Op het proefveld was tot einde Mei van de ziekte in deze 

 variëteit weinig te bespeuren. Later stierven hier en daar 

 enkele exemplaren als ge volg van het sten gelaaltje ; msiSir groote 

 schade werd hierdoor niet aangericht De opbrengst was iets 

 kleiner dan ze geweest zou zijn, indien er in 't voorjaar iets 

 dikker gezaaid was. Ze bedroeg thans 36 HL. per HA. 



Men doet wel om aan de cijfers van de verkregen op- 

 brengsten niet al te veel waarde te hechten; want de ziekte- 

 graad kan hieruit in 't geheel niet worden beoordeeld. Alléén 

 ter vergelijking van naverwante soorten (als de hor tstam^nige 

 groene en de schokker — de horlstrooige blauwpeul en de 

 langstrooige), heeft men er iets aan. Maar ook hierbij mag 

 niet vergeten worden dat de langstrooige bijkans altijd meer 

 geeft dan de kortstrooige blauwpeul, en dat de kortstammige 

 groene erwt meer pleegt op te leveren dan de schokker. 



Talrijke nevenomstandigheden kunnen op de eene varië- 

 teit meer influenceeren dan op de andere, talrijke kleinigheden 

 kunnen hier eene wijziging in 't leven roepen. 



De conclusiën, die hier getrokken kunnen worden, volgen 

 dan ook niet uit de cijfers van de opbrengsten, maar uit den 

 indruk dien de veldjes het heele jaar door gemaakt hebben. 

 Ze zijn deze : 



1). Schokkers en origineele blauwpeulerwten (bijge- 

 naamd slakerwten) zijn zwakke variëteiten, wier verbouw 

 sterk moet worden afgeraden op gronden, waar de Tylenchus 

 voorkomt. 



2). De rozijnerwt wordi in 't voorjaar vrij sterk, de 

 kortstammige groene Zeeuwsche zeer sterk door de ziekte 

 aangetast. Ze kunnen zich echter onder gunstige omstandig- 

 heden later behoorlijk herstellen. Het is altijd af te raden, 

 deze variëteiten, ook bij een sterk optreden der ziekte, om te 

 ploegen. 



