— 128 — 



kleine bladeren. Ook waren de stengels soms aan hun 

 boveneinde ietwat gekromd. 



Mikroskopisch onderzoek leerde dat op de plekken, waar 

 de stengel eene witte kleur had aangenomen, de cellen, welke 

 de oorspronkelijke schors samenstellen fdus die, welke gelegen 

 zijn buiten het zeefgedeelte der vaatbundels), veel grooter 

 waren dan in normalen toestand 't geval is, en dat zij bovendien 

 zich door deeling tamelijk sterk vermeerderd hadden ; zij waren 

 hoekiger dan de normale cellen van de primaire schors, en 

 hadden haar bladgroen bijkans geheel verloren, terwijl de 

 normale cellen der primaire schors juist rijk aan bladgroen 

 zijn. De buitenste cellagen waren op de witte plekken gestorven 

 en samengeschrompeld. 



De bovenvermelde zwartachtige puntjes bleken bij nader 

 onderzoek pykniden te zijn, die naar buiten uitmondende, op 

 dezelfde hoogte als de afgestorven opperhuidscellen gelegen 

 waren. Zij waren ovaal, lensvormig, zeer variabel in afme- 

 tingen (lengte 0,14 tot 0,03 mill., meestal 0,18 mill.; breedte 

 0,1 tot 0,18 mill., meestal 0,11 mill., hoogte 0,07 mill ). 

 Hun wand was dun, bruin van kleur. Zij mondden met eene 

 opening aan hunnen top naar buiten. Zij waren gevuld met 

 een groot aantal conidiën, die langwerpig elliptisch van vorm 

 waren, en ingesnoerd waren in hun midden, nl. daar waar 

 zich het tusschenschot bevindt tusschen de beide cellen, welke 

 ze samenstellen. Deze conidiön waren kleurloos, glashelder 

 (lengte gemiddeld 14,5 p., breedte gemiddeld 5,8 f/). 



De myceliumdraden van de zwam, waarvan hierboven 

 de pykniden werden beschreven, groeiden in de aangetaste 

 stengels, zoowel inwendig in de cellen als in de intercellulaire 

 ruimten. Zij drongen niet tot in de dieper gelegen weefsels, 

 maar bleven in de buitenste lagen, nl. in de weefsels der pri- 

 maire schors : in 't zeefdeel of 't houtdeel der vaatbundels 

 verbreidden zij zich niet, evenmin als in 't merg. De vaatbun- 



