— 129 — 



dels, grenzende aan de gedeelten van de primaire schors, 

 waarin zich de mycoeldraden vertakten, waren vaak eenigszins 

 bruin gekleurd, maar zonder dat liet zwam weefsel zich erin 

 uitsti'ekte. In df; aUerbuitcnste lagen dei' schors waren de 

 myceeldraden vi-ij dik, bi'uinaclitig van kleur en van vele 

 tusschenschotten voorzien; in de dieper gelegen lagen waren 

 zij duiHier, geheel kleurloos en dunwandig, ook met tusschen- 

 schotten, maar in geringer getal. 



Volgens Laubert moet de hier beschreven zwam tot het 

 geslacht Ascochyla worden gebracht; hij notnnt haar Asco- 

 chyta caulicola. Tot dusver schijnt zij nog niet te zijn waar- 

 genomen. Op andere klaversoorten dm MeHlotus albus 

 heeft men haar, noch de door haar teweeggebrachte ziekte ooit 

 aangetroffen ; 't is zaak, erop te letten, of zij niet ook op ge- 

 wone klavers of lucerne voorkomt. 



Do zwam heeft blijkbaar tweeërlei werking op de door haar 

 bewoonde plantendeelen : zij prikkelt vooreerst deze planten- 

 deelen tot meerderen groei, doordat aanvankelijk de cellen in 

 omvang toenemen en later zich gaan doeU-n ; ton tweede scheidt 

 zij eene stof af, die den inhoud der cellen doet sterven. 



J R. B. 



IIL — Erikssons nieuwe 07ider:.oekinge)i omh^ent 

 graanroesien . 



In de « Annales des Sciences naturelles », Bot, VIII, tome 

 XIV, XV, heeft de bekende Zweedsche plantenziektenkundige 

 Eriksson onder den titel ^ Sur l'origine de la rouille des 

 ccréales i)ar la semence » mededeelingen aangaande de graan- 

 roesien gedaan, die zich ten deele op vroeger door hem inge- 

 stelde onderzoekingen baseeren, ten deele betrekking hebben 

 op zijne latere studiën betreffende de roestkwestie. 



Eriksson begint met eerst een uitvoeri-' overziclit te 



