12 



veil, dan moet men den oogst van zieke en gezonde terreinen 

 gescheiden houden en alleen dien van de laatste voor pootgoed 

 gebruiken. Zijn de planten eenmaal aangetast, dan zijn ze niet 

 meer te genezen, daar men de ziekte eerst herkent, wanneer 

 de plant reeds ten doode is opgeschreven. Bij den oogst moe- 

 ten zoo mogelijk ook alle zieke knollen worden bijeengezocht 

 en vernietigd, want deze ook verbreiden de ziekte, wanneer ze 

 op het land blij ven liggen . Eene goede bewaarplaats gedurende 

 den winter is een tweede vereischte in den strijd tegen de ziekte. 

 Het komt er op aan, de aardappelen zoo droog en koel mogelijk 

 te bewaren, en zóó dat er lucht langs kan strijken. Dan brei- 

 den zich eventueel aanwezige kleine rotvlekjes niet uit, ja de 

 aardappelen kunnen zelfs genezen, doordat het gezonde weefsel 

 door een laagje kurk te vormen, het zieke gedeelte isoleert. 



Vóór het poten moet men het pootgoed, dat men niet 

 volkomen vertrouwt, eenige dagen aan de lucht laten liggen te 

 drogen ; liefst zoolang tot de schil een weinig begint te rim- 

 pelen. Bij het poten vermijde men, in streken waar de 

 kwaal nogal optreedt, doorgesneden aardappelen te gebruiken 

 Mochten al deze maatregelen niet helpen, dan moet men 

 eenigen tijd lang eene andere aardappelsoort verbouwen, die 

 meer weerstand biedt. In het algemeen zijn de latere soorten 

 met dikke schil het best tegen de kwaal bestand. 



Bovenstaande mededeelingen zijn ontleend aan de resultaten 

 van het uitvoerig onderzoek, door D*" O. Appel te Berlijn over 

 zwartbeenigheid en het daarmee verwante rot, verricht. — 



De gewone aardappelziekte, veroorzaakt door Phyto- 

 pthora infestans, deed zich dit jaar te St-Pankras bijzonder 

 vroeg voor, n.1. reods in de eerste helft van Juni . De hooge 

 temperatuur en vochtige ligging van het land zullen daartoe 

 hebben bijgedragen. Overigens kwam de aardappelziekte 

 dit jaar door de heerschende droogte weinig voor. — 



