— 17 — 



wondranden vormt zich vervolgens wondweefsel , dat evenwel 

 later dikwijls weer door een' nieuwen slijmvloed doorbroken 

 wordt. Soms is de kwaal van betrekkelijk weinig beteekenis, 

 soms echter sterven groote schorsgedeelten af, zoodat op die 

 plaatsen het hout blootkorat, dat dan ook kan gaan sterven. 



Aanvankelijk treedt uit de wonden in den voorzomer 

 eenvoudig wat sap van den boom naar buiten, maar later 

 treedt daarin eene alcoholische gisting op, en de reuk wordt 

 die van bier. Aanvankelijk vertoont zich in de aldus schui- 

 mende massa eene zwam, behoorende tot de Ascomyceten, 

 n.1. Endomyces Magnitsii, alsmede eene soort van gist- 

 zwam, n.1. Sacchat^omyces Ludwigii. Later wordt de 

 gistende, schuimende vloeistof tot een dik, kleverig slijm, 

 waarin in groote massa voorkomt eene bepaalde soort van 

 bacterie n. l. Leuconostoc Lagerheimü. Daar deze bac- 

 terie niet in het eerste stadium der ziekte optreedt, is zij 

 er de oorzaak niet van ; dat de bovengenoemde Endomyces en 

 Saccharomyces de optredende alcoholgisting veroorzaken, is 

 wel waarschijnlijk; of zij ook de oorzaak zijn van de vochtaf- 

 scheiding, die op veel grooter schaal plaatsgrijpt, dan wanneer 

 wij met eene simpele verwonding te doen hebben, — ook dat is 

 zeer wel mogelijk, maar nog niet door infectieproeven bewezen. 

 Gewoonlijk treedt de slijmvloed in vochtige jaren in ster- 

 ker mate op dan in droge jaren, wat waarschijnlijk in verband 

 staat met de omstandigheid dat de boomen dan meer water op- 

 nemen uit den grond en dus uit de wonden ook meer sap kan 

 uitvloeien. 



Wanneer echter de witte slijmvloed ook bij droog weer in 

 hevige male voorkomt, dan laat zich hooren dat de bladeren 

 van den boom niet het noodige vocht erlangen en afvallen. 

 Dat zij niet eerst geel worden alvorens af te vallen, is een 

 eigenaardig verschijnsel 't welk echter wel vaker voorkomt én 

 bij verregaande droogte èn ook soms bij beschadiging der wor- 



2 



