— 38 — 



niet ; ook ziet men wel eens een korte spiraal, waarvan de uit- 

 einden een eind weegs boven elkaar liggen. Vrij spoedig vormt 

 zich aan de beide randen wondweefsel, dat in het midden van de 

 snede vergroeiend, aldaar eene vore blijft vormen. In den 

 loop der jaren verdwijnt vaak langzamerhand de verhooging 

 van het wondweefsel en is de ring niet meer waar te nemen. 

 Den H*^®" Juni 1877 nam de houtvester Beling waar, dat 

 een wijfje van het insekt een' 6 mm. dikken, tweejarigen 

 beukentak ringde. Voor den rondgang had het 2\ uur noodig. 

 Daar het insekt bleef zitten, kon Beling met de loupe zien dat 

 het het uitvloeiende sap oplikte; te dien einde werd nog een- 

 maal een snellere rondgang volbracht. — 



Sesia iipuliformis is een vlindertje met glasheldere 

 vleugels, waarvan het rupsje gangen graaft in de twijgjes 

 van bessestruiken. Dit werd mij toegestuurd uit lerseke 

 en uit Kapelle bij Ooes, waar het schade deed aan zwarte 

 bessen, die het deed kwijnen of sterven. Voor verdere bijzon- 

 derheden zij verwezen naar mijn opstel, getiteld : « De glas- 

 vleugelige vlinders (Sesia) «, bl. 49 van den 3*^*" jaargang van 

 hef « Tijdschrift over Plantenziekten ». — 



Cossus ligniperda, de roode houtrups, werd herhaal- 

 delijk toegezonden als schadelijk in de meest verschillende 

 ooft- en andere loofboomen. — (Zie o. a. « Landbouw- 

 kundig Tijdschrift », 1902, bl. 197). — 



FAparis auriflua (de donsvlinder) werd als rups vre- 

 tende gevonden o. a. aan perebladen te Hilversum. (Zie 

 « Landbouwkundig Tijdschrift, 1902, bl. 198.) — 



Leucoma (Liparis) salicis {Populier- of Wilgenspin- 

 ner). Rupsen en poppen van dezen vlinder werden gevonden 

 op Canadeesche populieren onder Ingen in de Neder- Betuwe. 

 De rupsen ontbladeren populieren (en wilgen) en laten alleen 

 de bladstelen en de hoofnerven over. Jonge boompjes kun- 



