— 49 — 



som« ook vaji den eeiien boom op don andereu over. Nadat 

 zij zich eenmaal op eene bepaalde plaats hebben vastgezogen, 

 verlaten zij die niet meer; althans de wijfjes niet. Deze 

 groeien en vormen aan hare rugvlakte een mosselachtig schild ; 

 daaronder legt het wijfje hare eieren. Tegen den winter of 

 in den winter gaat het wijfje zelf meestal dood, maar de eieren 

 blijven onder het schild zitten, 't Volgende voorjaar komen 

 de jongen te voorschijn, die de kwaal verder kunnen verbrei- 

 den. Deze soort van schildluis komt ook voor op andere 

 ooftboomen, vooral ook op den pcreboom, verder op aal- en 

 kruisbessen, alsmede op meidoorn. Soms heeft de eene appel- 

 boom of de eene pereboom er veel last van, terwijl de insek- 

 ten op den anderen niet overgaan, of er althans weinig kwaad 

 aan doen. Vaak zit hem dit hoofdzakelijk in den gezond- 

 heidstoestand, of liever in de meer of minder goede groeikracht 

 van den boom. 



Ook gaat de verbreiding der schildluizen niet heel gemak- 

 kelijk in haar werk, daar deze diertjes alleen in hunnen aller- 

 jongsten larvenstaat zich kunnen bewegen, en dan nog niet 

 over groote afstanden. 



Eene doelmatige bemesting vooral van kalk en kali kan 

 ter voorkoming van de kwaal veel helpen, althans voorzoover 

 de bodem aan die stoffen gebrek had en de boomen daardoor 

 meer of min in kwijning verkeerden. 



Kleine boomen die aangetast zijn, borstelt men met goed 

 gevolg met zeepwater af ; grootere boomen spuit men met eene 

 petroleumémulsie, door middel van een pulverisateur. Het 

 best geschiedt dit één maal dadelijk nadat in den herfst de 

 bladeren zijn afgevalhni, en éénmaal in Januari of Februari ; 

 niet later in 't jaar, wanneer er reeds werking in de knoppen 

 begint te komen. — 



Lecanium Viiis, de wijnstokdopluis, eene soort, die 



