— 63 — 



worden alleen govondtm bij drie roodc soorten, afkomstig uil 

 Lippe, n. 1. Opal, Roland en Don Carlos; bij de laatste bet 

 meest van de aardappelen, die met 4 andere soorten bij gelijke 

 bemestingop een zelfde proefveld waren uitgeplant. De bodem 

 bestond uit licbtcni zavelgrond, op het geheele terrein van 

 gelijke hoedanigheid, en gijlijkelijk bemest met ammonium- 

 superphosi)haat en zwalvelzure kalimagnesia. Het verschijn- 

 sel van kringerigheid deed zich in deze streek bij andere 

 verbouwers voor in de soort, die te A.ardenburg « Waatjes » 

 woi'dt genoemd. 



Bij onderzoek van de beide zendingen zag ik op veleplaat- 

 sen, onregelmatig in het inwendige van de knollen verspreid, 

 bruine plekken, soms zeer klein, niet meer dan eenige milli- 

 meters in 't rond zich uitstrekkend. Andere waren grooter, 

 en bij de grootston was het weefsel ingezonken en had men een 

 begin van holtevorming door uiteenwijking van de verschrom- 

 pende cellen. Waar eenige van die bruine plekken dicht 

 bij elkaar lagen, zag men spleten zich vormen tusschen die 

 plekken, terwijl nog een stap verder het verschijnsel zich voor- 

 deed als duidelijke holten in het inwendige der aardappelen, die 

 zich in verschillende richtingen een eindweegs in spleten voort- 

 zetten, welke spleten op vele plaatsen begrensd waren dooreene 

 dergelijke celschrompeling en bruine roestkleuring, als in de 

 kleine vlekjes waren waar te nemen. 



Reeds in het « Landbouwkundig Tijdschrift » van 1899, 

 bl. 58, wees ik op het vermoedelijk verband tusschen kringe- 

 righeid en holten bij de Eigenheimers. Toen echter onder zeker 

 voorbehoud, daar, terwijl vele soorten van aardappelen gevoe- 

 lig bleken te zijn voor kringeringheid, alleen de Eigenheimers 

 aanleg schenen te hebben voor hol worden. Nu ik echter bij 

 andere soorten de ontwikkeling van holten uit de vlekken zoo 

 duidelijk heb kunnen vervolgen, blijkt dat de beide verschijn- 

 selen moeten worden toegeschreven aan bodeminvloeden, 



