- 99 — 



reikt. Ook de bovenste drie halmleden waren niet meer 

 dan half zoo lang als die van normale planten. Wanneer 

 men de bladsclieedon van de bovenste lialmknoopen aftrok, 

 bemerkte Kirchneraan de ondereinden der halmleden bruine, 

 ziekelijk uitziende, overlangsche strepen, en eene den halm 

 dicht bedekkende, fijne, zemelachtige massa, die uit tallooze 

 mijten bleek te bestaan. Ook de binnenkant van de blad- 

 scheeden vertoonde, hoewel in mindere mate, dezelfde massa ; 

 eveneens, hoewel nog minder, vond men deze aan de kafjes. 

 Blijkbaar hadden de mijten door haar zuigen den regelmatigen 

 groei (het zich strekken) der halmleden belemmerd. 



De ziekteverschijnselen, welke Marchal (« IJuUetin de 

 la Société entomologique de France ", 1902, n" 4) tengevolge 

 van de werking van dezelfde mijt bij haverplanten waar- 

 nam, waren eenigszins anders. De ziekte kwam in Frank- 

 rijk (Departement Vienne) voornamelijk bij haverplanten 

 voor, die op eene door eene heg beschaduwde plek groeiden. 

 Hier waren tegen 't einde van Juni de meestal nog in de blad- 

 scheeden besloten of nog maar onvolledig te voorschijn ge- 

 komen hoofdassen van de pluimen even boven den bovensten 

 halmknoop over eene lengte \an 2-3 cM. kurketrekkervor- 

 mig gedraaid, in 5-7 vrij regelmatige windingen. Ook de 

 bijassen en de stelen van de pakjes maakten soms dezelfde 

 draaiingen; en op de ineengedraaide gedeelten van de plui- 

 men bevonden zich de mijten. 



Het schijnt, dat de tijd van 't jaar, waarop de aanval der 

 mijten geschiedde, of m. a. w. de periode van de onwikkeling, 

 waarin de haverplanten verkeerden, toen zij aangetast wer- 

 den, invloed had op de ziekteverschijnselen, die zich voor- 

 deden. De haver, welke door Marchal werd onderzocht, 

 werd door mijten aangetast lang vóór de pluimen uitdeblad- 

 scheeden te voorschijn kwamen; die, welke door Kirchner 

 werd onderzocht, eerst later, toen de pluimen reeds begon- 

 nen, zich uit de bladscheeden te wringen. — 



