— 107 — 



in 19()-) in liet pliytopailioloii'iscli laboi-aioiium verricht (zie 

 « Tijdsclirift over plantouzicktien », X, bl. 18. 49), «chreef 

 ik dan ook : « Xiot onwaarschijnlijk wordt do rottinp^ der 

 Avortols ingeleid door vreterij van insekten ». Het myceliiim, 

 dat ik toentertijde reeds in de wortels der « vallers » aantrof, 

 maar waarvan ik toen dea aard niet koiii vaststelden, werd 

 door mij aanvankelijk als geheel secundair in zijn optreden 

 beschouwd. 



In den beginne ontving ik alleen grootere koolplanten, 

 die aan vallende ziekte leden, en die den naam van « vallers » 

 of « omvallers » in letterlijken zin verdienden, omdat men 

 ze vaak (ungevallen op 't veld aantreft. Met het afsterven 

 van den hoofdwortel (reeds lang vóór deze geheel vergaan 

 of wel verschrompeld is, soms wanneer hij nog oogen- 

 schijnlijk gezond lijkt), vormen zich aan den stengelvoet 

 nieuwe wortels, al naar de omstandigheden op meer of min- 

 der uitgebreide schaal (PI. lY, fig. 1, 2; PI. V). Zijn deze 

 bijwortels flink tot ontwikkeling gekomen, dan kan de kool- 

 plant zich nog op vrij voldoende wijze voeden, en er vormt 

 zich een krop, die echter op den duur doorgaans veel te 

 zwaar wordt voor de kleine worteltjes, en ten slotte op zij 

 valt. Het kan echter voorkomen, dat de bijwortels zich 

 reeds vrij vroeg vormen en tot krachtige ontwikkeling gera- 

 ken, ten gevolge waarvan de koolplant naar verhouding 

 weinig onder het afsterven van den hoofdwortel lijdt, en de 

 « krop » der kool redelijk goed tot ontwikkeling komt, zoo- 

 dat er bij de in den grond staande plant niets van de ziekte 

 is waar te nemen. De plant, waarvan op Plaat V de wortel 

 is afgebeeld, was boven den grond nog duidelijk als een 

 « valler » te herkennen; maar bij iets krachtiger ontwikke- 

 ling van de bijwortels zou zulks niet meer het geval geweest 

 zijn. — 



Daar mij van den kant der praktische koolbouwers 



