— 109 — 



voor, (lat waniK'or van de plantjes eener zelfde Laan een 

 giedei'ltc op één veld, een and'er gedeelte op een ander veld 

 wordt uitgeplant, — de partij, welke op het eiene veld is 

 iiitgepoot, zeer vele « vallers » vertoont, terwijl de andere 

 I art ij, op het andere veld uitgiepoot, geheel vrij blijft van 

 « vallers ». Het schijnt dus, naar de ervaringen der prak- 

 tijk te oordeelen, dat de kool plan ten èn op de baiien èn op 

 de velden knnnen worden besmet. Yolledige zekerheid kan 

 echter daaromtrent eerst worden verkregen door opzettelijk 

 voor dit doel ingestelde onderzoekingen, welke in den loop 

 van dit jaar (1905) en eventueel nog in volgende jaren zullen 

 worden ingesteld. 



Soms is de « vallende ziekte » reeds bij zeer jonge 

 ])lanten, die nog nauwlijks een drie- of viertal bladeren 

 dragen, waar te nemen. En, bepaaldelijk bij deze zeer jonge 

 ])lanten, kan de ervaren practicus reeds aan den stand der 

 bladeren zien, of eene jonge plant waarschijnlijk gezond is 

 of aan de « vallende z'ekte » lijdt. Bij gezonde jonge plan- 

 tten toch breiden zich de bladeren, als zij eene matige grootte 

 liebben gekregen, tamelijk horizontaal uit, terwijl zij bij 

 « vallers » zich veel meer opheffen, dus zich niet zoo ver 

 van den stengel afbuigen. Ook aan het plantje, dat afge- 

 beeld is op PI. III, is zulks te zien. 



lUj oudere planten, die reeds een' krop gevormd heb- 

 ben, is — zoolang zij niet « omvallen » - aan de boven- 

 aardsche deelen geen pdsitief, altijd doorgai\nd kenmerk 

 aauAvezig, waaraan men ze als « vallers » zou kunnen her- 

 kennen. Toch kunnen de geringe ontwikkeling der kooien 

 en soms ook de eigenaardige kleur der bladeren (bij roode 

 kool bijkans karmijnrood in plaats van blauwachtig roodi) 

 eene vingerwijzing zijn om de kooien onder de « verdach- 

 ten » te rangschikken. 



Wat ten sloH>e de vaiiëtciten der koid iH'iitdl, die lu-t 



