— 110 — 



iiieest onderKevig zijn aan de « vallende ziekte », zoo noem 

 ik in de eerste plaats de roode kool ; maar de ziekte komt 

 o(jk tamelijk veel voor bij Savoye- en Deenselie witte kool, 

 en — lioewel in mindere mate — ook bij bloemkool. — 



Reeds boven deelde ik mee, dat door mij in de aange- 

 taste gedeelten van de wortels der « vallers » een myceliiim 

 werd aangetroffen. Dit was zoowel het geval met de wortels 

 der oudere koolplamten, waarin ik dit mycelium bet eerst 

 vond, als met diegene der jonge planten van de banen, 

 welke later (voorjaar 1904) door mij werden onderzocbt. 

 De zwamdraden bleken zicb te verbreiden zoowel tusschen 

 de cellen va,n het schors- en het merggedeelte, als in de 

 cellen zelve; vooral ook in de vaten vond ik eene soms 

 zeer weeMerige myceliumwoekering. Overal waar het myce- 

 lium zich uitstrekt, nemen de weefsels aanvankelijk eene 

 geelbruine kleur aan, welke langzamerhand] donkerder wordt, 

 terwijl alras die dood der doorwoekerde deelen imtreedt. Dit 

 mycelium komt geheiel overeen met dat, hetwelk door mij 

 in de « kankerstronken » werd aangetroffen (Zie deel X 

 van dit Tijdschrift, Plaat III, fig. 8 en 9.). Maar daar zich 

 aanvankelijk geene vi'uchtlichamen of sporen vonnden, kon 

 de zwam niet worden gedetermineerd. 



In 't voorjaar 1904 zond mij de heer d'e deus een aantal 

 jonge koolplamtjes, van den leeftijd om te worden uitge- 

 plant, maar aangetast door de « vallende ziekte ». Enkele 

 daai'^'an bracht ik in eene glazen doos, waarin ik ze ongeveer 

 10 dagen lang liet vertoeven ; de lucht in die doos werd 

 natuurlijk door de verdamping der bladeren weldra zeer rijk 

 aan waterdamp. Spoedig begon zich het mycelium, dat zich 

 in de aangetaste wortels bevond, ook aam de oppervlakte te 

 vertoonen ; maar dlaaiiia zag ik op verscheiden plaatsen de 

 opperhuid van d'en aangetasten wortel zich naar buiten 



