— 115 — 



voi'iuing^ van nieuwe bijworteltjcs aan deu steugelvoet nog 

 niet heeft plaats i^'-liad, en waaraan ook de pykniden der 

 Phoiiia nog niet waar te nemen, — zulke plantjes ver- 



tooneu toch vaaJc a Ji 't boveneinde van hunnen wortel, even 

 beneden d-en st€' r^elvoet, een wankleurig, grijsbruin vlekje. 

 Om na te gaan men nu werkelijk met een' voldoenden 



graad van zekerueid aan dit kenteeken d<' gezonde planten 

 van die, welke de « vallende ziekte » onder de Jeden hebben, 

 zou kunnen onderscheiden, werd de volgende proef genomen. 

 De Heer Corn^ de Geus kwam op het phylopathologisch labo- 

 ratorium met verscheiden honderden jonge, voor uitplanting 

 geschikte, koolplanten. De Heer Drost, technisch beambte 

 aan het phytopathologisch laboratorium en ik onderzochten 

 al deze planten, en deelden ze in twee groepen : 1. degenen, 

 welke naar ons oordeel zeker vrij van de ziekte waren, 

 en 2. degenen, welke — naar 't ons voorkwam — de « vallende 

 ziekte » ondtr de leden hadden, of er althans op dat punt 

 verdacht schenen uit te zien. D'e Heer de Geus pootte op 

 verschillende velden telkens planten van de beide groepen 

 naast elkaar uit ; het resultaat was echter, dat onder de 

 kool])lanten, opgegroeid uit de in groep 2 gebrachte plantjes 

 in 't algemeen niet meer vallers voorkwamen dan onder 

 die, welke uit de plantjes van groep 1 waren ontstaan. Xu 

 is het wel Avaar, dat de « vallendte ziekte », naar 't schijnt, 

 niet alleen reeds op de banen, maar ook nog op de velden 

 l\an Avorden opgedaan; zoodat wij geen reden hadden, te 

 verwachten, dat de plantjes van groep 1 aJJcn op den duur 

 juist vrij van de kwaal zouden moeten blijven. Maar er 

 was gemiddeld zóó weinig verschil in 't optreden der ziekte 

 tusschen de koolplanten, afkomstig van de plantjes van de 

 beide groepen, dat zeer zeker kan worden gezegd, düt het 

 niet mogelijk is, de plantjes op het tijdstip, waarop zij 

 moeten worden uitgepoot, met eenige zekerheid te splitsen 



