— 118 — 

 ZIEKE HAVER OP DE DALGRONDEN. 



Meuig\aildig- zijn dit jaar de berichten over sterfte in 

 de haver. Speciaal in de oudere Yeenlvoloniën schijnt de 

 ziekte veelvuldig en in erge mate voor te komen. 



Met deze « sterfte » zal in de meeste gevallen wel het 

 z.g. zwart in de haver bedoeld zijn. Op de zieke planten 

 vindt men eene schimmelplant (Cladosporium herbarum). 

 Hoewel in erge gevallen de rogge ook niet vrij blijft., is 

 loch de haver het meest vatbaar. 



De ziekte is niet nieuw. Heeds in 1897 heerschte ze 

 o.a. in Kloosterveen en omstreken in erge mate. In dat jaar 

 en nog eens in 1902, werden zieke planten opgezonden naar 

 Prof. Dr. Ritzema Bos. Er werden toen ook proeven geno- 

 men met besproeiing der zieke plekken met Bordeauxsche 

 pap, echter zonder, of in ieder geval slechts met een zeer 

 gerijig resultaat, hetgeen ook niet is te verwonderen, wijl 

 de schimmelplant zoowel in als o'p de bladeren woekert. 



De verschijnselen van de ziekte zijn ongeveer de vol- 

 gende : In een tot nog toe regelmatig gewas haver, komen 

 plotseling hier en daar grootere of kleinere plekken, die 

 eene geelwitte, fletse kleur vertoonen. De ontwikkeling der 

 ziekte gaat zeer vlug, zoodat de aangetaste planten in 2 a 

 '3 dagen, vooral bij warm en droog weder, dood kunnen zijn. 

 Het tijdstip van het optreden van de ziekte is verschillend, 

 doch (Ie planten zijn gewoonlijk nog niet hooger dan + ^y 

 voet, meestal kleiner. 



Eenmaal aangetaste plekken herstellen zich in het 

 gunstigste geval zeer onvolkomen. Meestal sterven de 

 planten totaal af; de plaats wordt ingenomen door onkmi- 

 den en het resultaat is weinig opbrengst en \'uil land. 



Yolg-ens üitzema Bos kan de ziekte overgebracht wor- 



