— 11!» — 



den door do sporen, welke de wind op de bladeren der phinion, 

 in de nabijheid van de eerst aangetaste, waait. 11 ierdoor 

 laat zicli verklaicn, dat de zieke plekken zich knnnen uit- 

 breiden. De zi(d<te kan op een perceel gebracht worden 

 door het zaaizaad, vooral wanneer het gewas den vorigen 

 zomer door regenachtig weder slecht is binnengehaald. 



Toch worden de verschijnselen in de praktijk hierdoor 

 zeer slecht verklaard. Zoo trad de ziekte in 1902 zeer sterk 

 op, niettegenstaande het zaaizaad in 1901 uitstekend geoogst 

 was. Yoor 1904 en 1905 geldt hetzelfde. Yerdea- zou, 

 wanneer de besmetting van het zaaizaxul uitging of uit.gaan 

 kon, het perceel meer gelijkmatig ziek moeten worden, 

 terwijl juist de ziekte pleksgewijze optreedt. Zc' schijnt 

 zelfs zóó sterk aan bepaalde plekken gebonden te zijn, dat 

 men dikwijls reeds te voren de plaatsen kan aanwijzen, waar 

 de ziekte zal optreden. Bovendien zou de ziekte bij sporen- 

 verspreiding vooral door middel van het zaaizaad, sommige 

 jaren veel algemeener moeten voorkomen en niet tot bepaalde 

 kampen bepaald blijven. 



Dit alles wijst er op dat deze verspreidingswijze iii 

 ieder geval niet de meest gewone is. Waarschijnlijker zou 

 het iiijn, dat de kiemen in den grond blijven en van daaruit 

 de planten besmetten. Maar toch ook deze verklaring vol- 

 doet niet in alle gevallen. Zoo trad b.v. op een proefveld 

 te Kloosterveen in 1902 de ziekte pleksgewijze zeer sterk op, 

 niettegenstaande in lS9o — dus sedert 9 jaren — voor het 

 laatst haver was verbouwd. — Men zou hier dus moeten 

 veronderstellen, dat de sporen gedurende negen jaren in den 

 grond hunne kiemkracht hadden behouden. Maar hoe zou 

 men dan mesten verklaicn het pleksgewijze voorkomen der 

 ziekte op eenen geheel nieuwen dalgrond, waarop als eerste 

 vrucht haver wordt verbouwd? En dit is herhaaldelijk voor- 

 gekomen op de nieuwe ontginningen te Yroomshoop, o.a. 



