— 134 — 



blootstellen van de geoogste zaden aan eene lioogei^ tempe- 

 ratuur in staat zou zijn, de ook meer of minder ux de zaden 

 binnengedrongen zwam te doeden of altbans baar in bare 

 uitbreiding te beperken ; natuurlijk met dien verstande, dait 

 bet kiem vermogen er niet onder lij de. 



Het kunstmatig drogen van bet voor den zaai bestemde 

 zaad scbijnt vroeger meer in zwang geweest te zijn dan 

 tegenwoordig, zooals blijkt uit wat daaromtrent door 

 Scbindler (1) wordt meegedeeld. Het gescbiedde èn omdat 

 bet zaad zicb op die wijze beter liet conserveeren, èn omdat 

 men meende, van bet kunstmatig gedroogde zaad een betere 

 opbrengst te krijgen. Dat nu bet laatste altijd bet geval 

 zou zijn, scbijnt te moeten worden betwijfeld, en Wollny (2) 

 komt tot de conclusie dat bet kunstmatig drogen van bet 

 zaatl op droge gronden en in droge klimaten in 't algemeen 

 te verwerpen is. 



Scbindler zegt : o Dat bet kunstmatig drogen van bet 

 zaadgoed in den akkerbouw ooit ergens in 't groot zou 

 gescbieden met bet oog op bet doen stijgen van de op- 

 brengst, is onwaarscbijnlijk, daar bet werk te^ omslacbtig is 

 en bet succes tocb nog eenigszins twijfelacbtig. Ook met 

 bet lijnzaad gescbiedt dit wel niet meer; en waar bet, zooals 

 in Lijfland, nog vrij algemeen gebeurt, ligt dit uitsluitend 

 in den klimatologiscben toestand van bet land, waar regen- 

 achtig weer veel gedurende den oogst voorkomt, waardoor 

 bet kunstmatig drogen noodzakelijk wordt. Ook bet graan 

 wordt daar zeer dikwijls kunstmatig gedroogd; maar bet 

 motief is daar, evenals bij bet lijnzaad, de betere conser- 



(1) Scbindler, « Die Lehre vom Pflanzenbau auf physiologischer 

 Grundlage . ; Aligemeiner Theil. (1896), bl, 161-163. 



(2) Wollny, « Das Dorren der Samen », in « Oesterreichiscbes Land- 

 wirthschaftliches Wochenblatt ». 1879, n° 48, 



