— 150 — 



Op de perceelen A, B, C, D en E (zie plaat YI) groeide 

 in 1904 liaver, welke overal zeer erg ziek was en waarbij de 

 invloed van de verschillende bodembewerkingen in den 

 herfst van 1903 en 't voorjaar van 1904 nauwelijks of in 

 't geheel niet waargenomen kon worden, zoodat meü gerust 

 mag aannemen dat deze invloed gelieel wegvalt voor de 

 volgende vrucht. 



Onder de haver waren verschillende klaversoorten 

 gezaaid en wel op perceel A witte, op perceel B Zweedsche 

 bastaard-, op C Lucerne- en op D en E roode klaver. 



De veldjes a^ — bg — c^ — d^ en e^ ontvingen in 

 October van 1904 eene bemesting van 600 kg. superphosphaat 

 per H.A.; d^ en e^ kregen bovendien nog 600 kg. kainiet. 



Ook het vorige jaar hadden de beide laatste veldjes 

 dezelfde bemesting ontvangen. 



De klaver op het veldje e_, werd in don herfst 1904 

 afgeplukt en vervolgens dichtgetreden met paarden. 



De bedoeling hiervan was, een gelijksoortigen toe- 

 stand in 't leven te roepen als die welke verkregen wordt 

 'wanneer men de jonge klavers in den herfst laat afweiden. 

 Het wordt in de praktijk als een axioma aangenomen, dat 

 de afgeweide klavers het minst uitdunnen in den loop van 

 den winter; en ofschoon hiervan velerlei andere oorzaken 

 de schuld dragen, meenden de proefnemers toch de uitwer- 

 king van het afweiden op het stengelaaltje te moeten 

 nagaan. 



Intusschen kon geen resultaat van het dichttreden 

 worden geconstateerd wat de Tylenchus aangaat; maar wel 

 kon worden waargenomen dat veldmuizen zich in. dien dich- 

 ten grond niet thuis gevoelen. Op het veldje e^ werd den 

 heelen winter geen muizengat aangetroffen; terwijl deze 

 gaten in alle andere perceelen zeer menigvuldig voor- 

 kwamen. 



