-- 152 — 



sclieuten, die een volkomen gezond uiterlijk bezitten, ter- 

 wijl er nergens een open plek door de ziekte ontstaan is. 

 Indien men niet bepaald naar aaltjesziekte zocht, zou men 

 baar in de eerste, tweede nocb derde snede bebben opge- 

 merkt. 



"Wij zien dus, dat de ziekte sterker optreedt bij roode 

 klaver dan bij Zweedscbe bastaard, witte en lucerne klaver. 

 Dit feit komt veel meer uit op een naburig veld, waar 

 tegelijk met roodklaverzaad, ook wat zaad van die andere 

 drie soorten gezaaid is. Op enkele plekken, waar de roede 

 klaver door de aaltjes totaal is vernietigd, ziet men die drie 

 soorten in oogenscbijnlijk volkomen gezonden toestand. 

 Wat witte klaver en lucerne aangaat, zoo is haar mindere 

 aantastbaarheid ook reeds vroeger gebleken. Op een stuk 

 land in den Oud Xieuwlandschen polder werden in 1901 

 roode en witte klaver gezaaid, waarvan de eerste in den 

 loop van 't volgende voorjaar geheel uitstierf, terwijl de 

 witte klaver nog twee jaar lang eene uitstekende weide heeft 

 opgeleverd, waar geen ziekte werd aangetroffen. Van dat 

 stuk land werden in 1902 eenige vaten met grond gevuld en 

 vervolgens bezaaid met roode klaver en lucerne. De roode 

 klaver stierf nog hetzelfde jaar aan de Tylenchusziekte, 

 terwijl de lucerne nog dit jaar een krachtig gewas heeft 

 opgeleverd. 



Hieruit mag volstrekt niet worden afgeleid, dat d© 

 lucerne nooit aangetast wordt ; maar men mag er uit beslui- 

 ten, dat ze niet erg zal worden geteisterd, althans op een 

 terrein, waar vroeger nooit lucerne gegroeid is, ook al is de 

 aaltjesziekte daar wel in andere gewassen opgetreden. 



Het proefveld gaf overigens geen scherp verschil te 

 zien tusschen de verschillende klaversooi-ten, omdat de ziekte 

 ook bij de soort, waarvan bekend is dat ze zeer aantastbaar 

 is, namelijk roode klaver, slechts in geringe mate optrad. 



I 



