— 172 — 



deze met een meelachtig stof; van daar de naam « meeldauw- 

 z wammen ». 



De Europeesche meeldauw tast gewoonlijk alleen de 

 bladeren aan, die door dezen aanval veel te vroegtijdig geel 

 worden en verschrompelen ; hij kan evenwel ook over de 

 vruchten en de twijgen zich uitbreiden, maar dat komt zeld- 

 zamer voor. 



De Amerikaansche meeldauw echter tast nevens de bla- 

 deren, ook in sterke mate de kruisbessen zelve alsmede de 

 jonge twijgen aan. Yooral doordat de jonge twijgen ten 

 gevolge van deze aantasting verschrompelen, en dikwijls 

 dientengevolge de aan die twijgen zittende blaadjes reeds 

 in jeugdigen, volkomen onontwikkelden toestand doodgaan, 

 wordt groote schade teweeggebracht. 



Overigens vertoonen zich de beide soorten van kruis- 

 bessen-meeldauw aanvankelijk volkomen gelijk : de aange- 

 taste deelen der struiken worden met een teer wit, eerst 

 spinragachtig, later meelachtig overtreksel bedekt. Maar 

 dat is bij den Amerikaanschen meeldauw slechts de eerste 

 toestand ; later wordt het overtreksel, door sterkere vertak- 

 king van de myceliumdraden, veel dikker, viltig of zelfs 

 leerachtig, terwijl het eene koffie- of kastanjebruine kleur 

 aanneemt. De Europeesche meeldauw blijft zich altijd als 

 een spinragachtig of meelachtig overtreksel voordoen, en 

 blijft wit van kleur : in 't allerlaatst vertoonen zich op den 

 witten grond een aantal zeer kleine zwarte puntjes ; dat zijn 

 de vruchtlichaampjes of peritheciën. Dergelijke vrucht- 

 lichaampjes ontstaan ook bij de Amerikaansche meeldauw- 

 zwam ; maar daar vallen zij minder in 't oog, omdat de 

 myceliumdraden van deze zwam bruin worden. 



In 't algemeen schijnt de Amerikaansche kruisbessen- 

 meeldauw veel schadelijker te zijn dan de Europeesche, èn 

 doordat hij meer de jonge twijgen aantast en aldus den groei 



