— 17'.) — 



In iniiulere inato dan de beide genoemde graangewassen, 

 doen boonen en erwten de ziekte Ie voorschijn treden. Ook 

 deze beide peuh'rucliten zijn echter nog geen goede voor- 

 vruchten te uoenien ; genist kan dit echter gezegd worden 

 van khiver. Onder Tjuchem is gebleken, dat bij verbouw 

 van boonen en rogge tusschen twee gewassen haver, het 

 gevaar voor de ziekte niet van ovei'wegende beteekenis is. 

 Met volkomen zekerheid kan echter gezegd worden, dat als 

 in minstens 4 achtereenvolgende jaren geen haver en zoo 

 min mogelijk « wit koren » is verbouwd, het gevaar voor 

 de ziekte vrij wat is verminderd. 



Meende men vroeger dat de zwarte haver niet werd 

 aangetast of slechts in geringere mate, deze nieening is 

 thans onjuist gebleken. De gewone zwarte haver wordt 

 zelfs in sterke mate ziek, zoo de factoren als : niet te sterk 

 land, ongunstig weder en slechte voorvrucht aanwezig zijn. 

 Zoodat het schijnt dat de variëteit op het optreden der 

 ziekte geen merkbaren invloed heeft. 



Gaat men de verschillende vragenlijsten na, dan be- 

 merkt men al spoedig dat al heel weinig directe bestrijdings- 

 middelen worden toegepast. Slechts enkelen spreken er 

 van, en dan nog wel in ongunstigen zin. Men kan dan ook 

 gerust beweren, dat hoewel door toepassing van inspuiting 

 met zwavelkoolstof of benzine soms eenige resultaten zijn 

 verkregen, deze resultaten niet van dien aard zijn, dat een 

 zoodanige behandeling kan worden aanbevolen, daar er 

 meer practische middelen bestaan, die betere gevolgen d(H>n 

 zien. Ja, men kan zelfs zeggen dat het haveraaltje veel van 

 zijne verschrikking heeft verloren. Want al lijkt de ziekte, 

 oppervlakkig beschouwd, een volkomen beletsel om haver 

 te verbouwen, — door een goede ruime vruchtirisscling, 

 gepaard aan een goeden bemestingstoestand van den grond, 

 kan dit beletsel grootendeels worden opgeheven. Men neme 



