— ir — 



Herhaaldelijk ook vond ik op door het vuur aangetaste 

 narcisbladoren geen st^oot Y-dii Sep f oria Nm^cissi, maar wél in 

 grooten getale conidiëndragers van H eter ospor turn gracile. 



Het mag dus wel als uitgemaakt gelden dat Sepioria 

 Narcissi met het « vuur » rechtreeks niet te maken heeft, en 

 dat deze ziekte eenig en alleen is te wijten aan Ileierospoynimi 

 gracile. 



Vaak vertoonen de belde zwammen zich ongeveer te gelijk 

 op het zelfde narcissonveld ; maar bij sterke vermeerdering van 

 Heter ospor ium gracile wordt Sejoioria Narcissi weldra 

 geheel overvleugeld, en ten slotte moet zij het veld ruimen, 

 daar zij als echte parasiet op de door de werking van Ileie- 

 rosporium gracile gedoode bladeren niet meer leven kan. 



Reeds boven sprak ik erover dat het zwammengeslacht 

 Heterosporium behoort tot eene groep, w^aaronder ver- 

 scheiden saprophyten zijn; en ook H. gracile, die overigens 

 parasitisch leeft en oorzaak van eene ernstige plantenziekte is, 

 brengt gew^oonlijk zijne sporendragers eerst op de reeds gestor- 

 ven plantendeelen tot ontwikkeling. Een voorkeur voor 

 saprophytisch leven schijnt overigens H. gracile nog altijd te 

 bezitten. De Heer J. S. Dijt op Texel bericht mij dat volgens 

 zijne ervaring vooral geknakte bloemstengels en bladeren, — en 

 deze in de eerste pliats, — door het vuur worden aangetast, 

 vooral oolv de overschotten van de bloemstengels, waarvan de 

 top werd afgebroken , om zaadvorming te voorkomen . Evenwel 

 blijkt, uit een later schrijven van genoemden Heer dat toch — 

 althans in 1 900 — het vuur zich sterk kan verbreiden ook waar 

 geen beschadigde of geknakte stengels en bladeren aanwezig zijn. 



Merkwaardig is vooral ook het volgende, dat ik te Sas- 

 senheim vernam. Verscheiden kweekers aldaar w^aren van 

 meening, dat zij tamelijk zeker waren, van « het vuur » ver- 

 schoond te blijven, wanneer zij maar trouw de doode, ver- 

 schrompelde resten van de uitgebloeide bloemen van de stengels 



2 



