«=— 38 -=- 



die uit draderigo wasafsclicidiugeii boslaat. In 1900 ontvin- 

 gen wij doi'gelijlio Ivwijnoüilo IjGssonstrailvon uit Veendam, on 

 daarbij de mededeeling, dat de werl^zaamlieid dei' luizen van 

 dien aard was, dat de besseiisü'uilvcn — éénjarige stekken, 

 waarvoor het materiaal 't laatste voorjaar uit de Sti'cek (Noord- 

 Holland) was ingevoerd, — geheel ten onder dreigden te gaan. 

 Bedoelde struiken hadden gedurende den zomer een prachtig 

 gewas gemaakt. In 't laatst van Augustus echter bleken zij niet 

 recht meer voort te willen : de bladeren werden flets, de tak- 

 ken min of meer hangend, de geheele plant kwijnend. Toen 

 wij deze bessenslruiken aan het phytopathologisch laborato- 

 rium ontvingen, raadden wij aan, inspuitingen in den grond 

 tusschen de struiken te verrichten met benzine en met zw'avel- 

 koolstof ; men zou dan tevens kunnen nagaan, welk inspui- 

 tiugsmiddel beter voldeed. De inzender leende van den Heer 

 J. Heidema, Rijkslandbouwleeraar voor Groningen, een pal 

 injecteur (zie Tijdschrift over Plantenziekten, deel II, 

 blz. 28 enz.), en s[)00l op een gedeelte van het terrein benzine, 

 op een ander g(.'doelte zwavelkoolstof in den grond, en wel 

 telkens 5 c.M^per halven vierkanten Meter. In October schreef 

 hij ons : « I)c uiislag overtrof onze verwachting. Na een 

 paar dagen was noch in het benzineveld noch in het zwavel- 

 koolstofgedeelte liijna meer eene levende luis te vinden. 

 Natuurlijk hadden die, w(!lke tegen de stammetjes even 

 boven den grond zaten, haar leven kianien redden, maar dat 

 aantal was, ten minsb' in vergelijking met de gedooden, al zeer 

 gering. Wilden wij onderscheid maken, dan zouden wij 

 kunnen opmerken, dat op di; zwavelkoolstof bedden vaker eene 

 levende luis werd gevonden dan op de benzinebedden; zoodat 

 benzine, naar liet ons voorkomt, iels beter heeft gewerkt. 



Am ilerdam, 15 Januari \'M)\. 



J. RiTZEMA Bos, 



