-^ 5'.) — 



De heer Broeke.^ia hejf( pi'ocven iii die richting genomen 

 en zijne uitslagen waren zeer bevr'edigend, daar zij bewezen dat 

 inderdaad het groot weerstandsvermogen van sommige planten 

 tegen vlas^brand in zekere mate erfelijk is, zoodat het wellicht 

 mogelijk is uit planten, die in eene besmette omgeving gezond 

 gebleven zijn, eene nakomelingschap voort te kweeken, die 

 geringe vatbaarheid bezit. 



Eindelijk dienen wij nog te wijzen op de zorgvuldige 

 waarnemingen betreffende den invloed van de weersgesteldheid, 

 die de heer Broekema tijdens zijne proeven aanteekende. 

 Daaruit bleek ten duidelijkste, dat alle atmospherische toe- 

 standen, die eene sterke verdamping van water uit de plant in 

 't leven roepen, de ziekte doen toenemen ; zij zijn : hoogo 

 temperatuur, lage vochtigheidstoestand, geringe bewolking ^n 

 bewogen lucht. 



De heer Broekema meende, dat het schadelijk arganismo 

 — de oorzaak van den vlasbrand — wellicht eene bacterie 

 was. Daarin heeft hij zich vergist, zooals uit de verder 

 beschreven onderzoekingen l)lijkt, maar al de uitslagen en 

 gevolgtrekkingen zijner proeven en waarnemingen ' blijven 

 niettemin uiterst belangrijk en worden door de nieuwe onder- 

 zoekingen volkomen bevestigd. Juist daarom hebben wij 

 gemeend vrij breedvoerig over de verhandeling van den heer 

 Broekema te moeten spreken, daar zij eene uitstekende inlei- 

 ding is voor het volgende hoofdstuk, dat daardoor aan duide- 

 lijkheid zal winnen 



* 



In 1897 werd de heer Marchal, assistent aan het Land- 

 büuwinstituut te Gembloers, door het Belgisch Landbouw- 

 ministerie belast een onderzoek in te stellen, betreffende de 

 oorzaak van den vlasbrand. Vier jaren heeft de he^r 



