— 67 — 



koinoii gelijken op de zeer laag georganiscertle diertje;-;, welke 

 men mei den naam van " Amoeben » aanduidt, en waarvan 

 sommige soorten in het water, andere in het darmkanaal of in 

 andere lichaamsdeelen van onderscheiden dieren leven(l). 



Verschillende van die uit eene slijmzwamspore ontstane 

 Amoeben kannen samensmelten tot een grooter bewegelijk, 

 slijmachtig lichaam, dat '• plasmodium » wordt genoemd. 

 Zoodanig plasmodium neemt ook later, zonder verdere ver- 

 smelting met andere Amoeben, in omvang toe : het groeit. 



De plasmodiën der meeste soorten van Slijmz wammen of 

 Myxomj^ceten leven saprophytisch ; dat is : zij voeden zich met 

 doode organische stoffen. Enkele zijn echter bekend als para- 

 sieten van planten, (2) zooals Plasmodiophora Brassicae, 

 de oorzaak der " Knolvoeten » van kool- en koolraap (2). 



Saprophytische Myxomyceten van allerlei soort leven op 

 aarde, die rijk voorzien is van organische stoffen, op doode bla- 

 deren, dood hout, run, enz.; en wel tieren zij daarin vooral 

 goed, wanneer deze zelfstandigheden vochtig zijn. Is de 

 omgevende lucht vochtig, dan kruipt de weeke massa, waaruit 

 zij bestaan, over de oppervakte, — is zij droog, dan kruipt zij 

 in de aarde of tusschen de bladeren, enz. weg. — Soms ziet 

 men slijmzwammen tegen struikjes of kruidachtige planten 

 opkruipen Daar gaan ze dan meestal in een' rusttoestand 

 over; zij gaan dan over tot de vorming van onbew^egelijke 

 sporangiën, waarvan soms een groot aantal met elkander een 



(1) Amoeba CoU Lösch wordt reeds in de eerste aflevering van Leu- 

 ckart's" Parasiten des Menschen » (1879) besproken als eene inden 

 dikken darm van denmensch parasiteerende Amoebe; en in den laatsten 

 tijd zijn de Amoeben, die oorzaalv zijn gebleken te zijn van malaria, ook 

 ver buiten wetenschappelijke kringen bekend geworden. 



(2) Zie daarover o. a. een opstel van mijn' mederedacteur, den heer 

 G. Staes, in den 3*n jaargang (1897) van het «Tijdschrift over Planten- 

 ziekten .',bl. 169-184. — 



