— 70 — 



verhinderd, ra. a. w. zonder dat zij er sehade van ecnigc 

 beteekenis door leden. 



In Mei 1893 werden den ondergeteekende door een' 

 bloemkweeker uit Naarden jonge Begonia-plantcn toegezon- 

 den, welke door eene gele, bijlians brijachtigo zelfstandigheid 

 bijna geheel en al waren ingehuld, zoodat zij niet konden 

 groeien en doodgingen. De weeke massa bleek eene Slijm- 

 zwam te wezen, waarschijnlijk de meergemelde runbloem 

 [FulicjO varians), hoewel de kleur iets minder fraai geel, 

 iets meer witachtig geel was, dan gewoonlijk de kleur van 

 deze Slijmzwam is. In kon echter die Slijmzwam toen niet 

 détermineeren. De jonge knolbegonia's, welke door den 

 M3'xom3'ceet waren overdekt, waren geplaatst in steenen bak- 

 ken, die in geheel vergane bladaarde waren ingegraven, welke 

 bladaarde wqqv op eene laag beukenbladeren gelegen was. 

 Zonder twijfel had de Slijmzwam zich in de doode, vergane 

 bladaarde ontwikkeld, en had zij — toen zij tegen 't voorjaar 

 aan de oppervlakte daarvan kwam — zich daar zoodanig uit- 

 gebreid, dat zij weldra do Begoniaplanljes geheel inhiilde, 

 zoodat deze er niet alleen erg vuil uitzagen, maar niet behoor- 

 lijk konden groeien, en, van de lucht afgesloten, gingen 

 kwijnen om ten slotte te sterven ( I ) . 



Daar uit het onderzoek van Stahl(2) gebleken is, dat de 

 Slijmzwammen alle watcronttrekkende zelfstandigheden ont- 

 vluchten, zoo raadde ik mijnen cori-espondent aan, de door de 

 brijachtige zelfstandigheid ingehuldc Begonia's, bij wijze van 

 proef, ceiis met keukenzout of met salpeter te bestrooien. Hij 



(1) Deze medcdeeling vindt men reeds in « Landbouwkundig Tijd- 

 schrift », ondor redactie van Ritzema Bo.s, van Asscndelft de Coningh, 

 Mayer en 1'rins; Jaargang 1894, bL 5. 



(2) " iJotanischc Zeitung-, 1884. N" 10-12: >. Zur Biologie der 

 Myxomycctcn ••. 



