— 00 — 



maar door dwarrehvindeu of andere oorzaken op den grond 

 geworpen zijn. 



Eene tweede soort van heksenkringen heeft Linnaeus 

 ons doen kennen. Westerhofï'zegt er van :«HiJ (Linnaeus) 

 nam op den 4'" Juni 1741 verscheidene daarvan, zoowel 

 grootere als kleinere, waar op graslanden, hij gelegenheid 

 zijner reizen door Oeland,en juist eene maand later, op den 

 A'" Juli 1741, ook in Gothland, op de ledige plaatsen tus- 

 schen het bosch, in de hooilanden. Toen hij ze nauw kou i-ig 

 onderzocht, zag hij duidelijk dat deze « Elfdansar » of 

 « heksenkringen » eeniglijk gevormd werden door en beston- 

 den uit eene soort van gras met blauwe bladeren, namelijk 

 uit het zoogenaamd hanekamachtig hondsgras [Cynosurus 

 coeruleus), hetwelk zich uit het middelpunt naar alle zijden 

 uitbreidt, ten laatste in het midden verdwijnt en aldus een' 

 kring of cirkel vormt, die, vooral op magere graslanden, 

 door de blauwe en donkerder kleur van het gras duidelijk 

 in het oog valt. 



« Deze soort (van heksenkringen) — aldus gaat 

 D'' Westerhoff voort — verschilt dus aanmerkelijk van de 

 drie eerste, en het schijnt wel — opdat ik dit hier ter loops 

 bijvoege — dat ook in ons land iets soortgelijks, hoewel dan 

 op kleinere schaal en bij eene andere grassoort, plaatsvindt, 

 daar ook daarbij dezelfde centrifugale groeiwijze wordt 

 waargenomen : ik bedoel de groeiwijze van het stijf borstel- 

 gras {Nardus stricta). De Heer Yenema toch. . . . (de bekende 

 D"" G. A. Venema, een tijdgenoot van D'' Westei-hoü') schrijft 

 in zijne << Schets van den toestand van Westerwolde », voor- 

 komende in « De Boeren Goudmijn » voor 18.57, n'' 7, dat het 

 borstelgras voor de Westerwoldsche velden eigenaardig is, 

 doordien het zijne planten soms zoo regelmatig hringvormig 

 rangschikt. » « De middellijn van dien cirkel », schreef hij 

 mij later, « is in den regel meer dan drie palm. Het getal 



