— 110 — 



op een heideveld dansende heksen de geboorte Liat geven. 

 Immers deze laat liij, in een' cirkeldans, aldus zingen : 



M TooverzAist'ren, hand in liaml, 

 Boden over zee en land, 

 Draaien, zwaaien rond en om : 

 Driemaal dijn en driemaal mijn, 

 Nog driemaal, 't zal negen zijn ; 

 Stil ! — de tooverkfinff is klaar. « 



* Crvey beschrijft, in zijne «anteekeningen, op Sha- 

 kespeare, deze kringen der tooverheksen als ringen, die zeer 

 gemeen in de weidelanden voorkomen, weelderiger en don- 

 kerder van kleur zijn dan liet omringende gras, en door het 

 volk gewoonlijk heksencirkels genoemd worden ; dus krin- 

 gen gelijk aan die, waarover wij thans liandelen. 



« Later, in zijn tooneelspel, de Storm getiteld, spreekt 

 Shakespeare duidelijker en meer uitvoerig over onze kringen, 

 daar hij nu niet alleen den onsniakelijken groenen grascirkel, 

 maar ook den ring van paddestoelen, niet door heksen maar 

 door alven laat vormen. Plij legL immers den ^^•ettigen 

 Hertog van Milaan, Prospero, in het eerste tooneel van het 

 vijfde bedrijf, de volgende M'oorden in tien mond : 



» Gij elfen volk van heuvel, beek en bosch. 

 Gij, die in 't rond geen voetspoor achterlaat, 

 Den ebbenden Neptuin naijlt, en vliedt 

 Als hij terugkomt ; kleine popjes, die 

 In 't gras bij maanlicht, icrange rondjes maakt. 

 Door 't schaap gemeden; die tot tijdverdrijf 

 's Nachts kampernocijes vormt, on U verheugt 

 Op 't plechtige avondluidcii ; " enz. 



« De cirkeldans, waaraan deze soort van welige en 

 donkergroene grasi'ingen, volgens het uit bot beidendom 

 overgeërfde bijgeloof, baren oorsprong vcj'scbuldigd zouden 

 zijn, schijnt, volgens IJraun, oorsjir^nkclijk niol door de 

 zitjurte, donkere, boosaardige alven, maar' door irlllc en 

 goede of liclt/airen uitgevoei'd te zijn. Allbans bet Deensche 



