— 111 — 



volk, schrijft hij, noemt eene cirkelvormige plek in het 

 grasland Aelleclans, op welke het gras veel dichter en 

 weliger staat dan in den omtrek; en het hijgeloof geeft als 

 oorzaak daarvan op, dat de Alven of Elven hier in een' 

 cirkelgang gedanst, dat wil zeggen, een' reiendans gehouden 

 hebben. Had men zich nu dezen dans, die aan de zoo 

 weelderige groene grascirkels de geboorte geeft, voorgesteld 

 als uitgevoerd door donkere of zwarte Alven, dan zou men 

 zich de dansplaats of cirkel gewis niet frisscher en weliger 

 dan het omringende, maar veeloer kwijnend, treuriger en 

 magerder op het aanzien dan andere plaatsen en het gras 

 als verschroeid of althans als vertrapt gedacht hebben. 

 Hiermede overeenkomstig laat, volgens Buddingh, het 

 bijgeloof onder zekere klasse van menschen, in de Over 

 Betuwe, deze groene heksenringen dan ook door de cirkel- 

 dansen der lichtelfen scheppen, daar hij schrijft: « Men 



verhaalt daar dat de lichtelfen des nachts in de weilanden 



in reidansen zich vertoonen; dat zij bij het opkomen der 

 eerste zonnestralen verdwijnen of in de lucht opstijgen, en 

 door den weligen groei van het gras in eenen ronden kring, 

 ter plaatse waar zij dansten, sporen van hunne of hare 



verschijning achterlaten Die groei- en wasdom 



aanbrengende eigenschap van den voetdruk nemen wij niet 

 alleen bij de dansen der lichtalven, maar ook elders — 

 waar;. ... iets dat mede het gevolg van St. Ursula s' voetstap 

 moet geweest zijn, aangezien Bertram Poggwitsch verhaalt, 

 dat hij in 1559, eenige dagen op Helgoland doorgebracht 

 hebbende, bij die gelegenheid aldaar in het gras gezien heeft 

 verscheiden voetstappen, die zich door eene donkerder kleur 

 van het gras kenmerkten, en die de inwoners hem aanwezen 

 als voetstappen, welke gemaakt zouden zijn door St. Ursula, 

 bij gelegenheid dat zij uit Engeland naar dit eiland over- 

 scheepte » 



