— 112 — 



Westerhoft' merkt verder op dat de heksonkring-en, 

 wanneer daarbij niet de weelderige g'rascirkels maar 

 daarentegen de kale plekken of kale ringen op den voorgrond 

 treden, in oude tijden werden toegeschreven aan zwarte of 

 donkere alven ; en hij staaft ook weer deze bewering door 

 talrijke aanhalingen, die ik hier echter, om niet Ie uitvoering- 

 te worden, niet zal weergeven. 



« Geen wonder», — aldus gaat D' Westerholl' voort, 

 — dat deze bovennatuurlijke wording onzor heksenkringen 

 aan die kringen zelve ook oene liooge, bovennatuui-lijke en 

 mysterieuse beteekenis gaf, en de bijgeloovige menigte er ook 

 allerlei bovennatuurlijke eigenschappen aan toeschreef, en ze 

 met een' heiligen eerbied, onder vrees en bevinge Ijoschouwde, 

 iets dat even als het geloof aan hekserij zelf, in onze dagen 



bij sommigen nog voortleeft A\'iJ behoeven hier.... 



slechts te wijzen op het volksgeloof dat binnen die kringen 

 schatten zullen begraven zijn, welke niet dan onder den 

 bijstand eener tooverheks of van den iliiivel zelven gevonden 

 en verkregen luiiinon Mordeii; dat er 'snachlsbij niaiieschijn, 

 padden in rondkruipen, die zich soms tot eene vervaarlijke 

 grootte uitzetten, en dan de voorbijgangers met gi'oote, 

 uitpuilende en vurige oogen vervolgen; waarom sommige 

 bijgeloovigen en vreesachtigen ze dan ook met zorg des 

 nachts vermijden; dat het, zooals Roelants opgeeft, in 

 Tielderland en ook in Ierland, een volksgeloof is dat het 

 niemand geoorloofd zij de groene grascii'kels af te maaien; 

 dat sommigen gelooven dat het af\\ei(l(Mi (U^zcr gi'oene 

 ringen door het melkvee sclwKhïlijk op de boLerwoi-ding 

 wei'kt; dat men in Engeland nog geloofl, <l;it hij, die oi) den 

 gi'otid waarop zulke cirkels voorkoiiieii, een Iniis b()n^^•t en 

 bewoont, buitengewoon voorspoedig zal zijn; dat, volgens 

 ]Jiiddi;igli, in (Wddcriatid d<^ ouddi's Inimicii kiiid(M'en 

 vei-bied(ui op zulk<! kringen van welig gras te trappen; dat 



