— rju — 



dolle, Liebig), was reeds ten tijde toen Westei'lioll' zijne 

 verhandeling over de heksenkinngen schreef, vrij algemeen 

 verlaten, nadat o. a. Linck, Meyen, Wiegniann, von Mohl, 

 Schleiden en anderen haar hadden bestreden of weerlegd. 



Met Westerhof!' terugkeei'en tot de verouderde en zon- 

 der twijfel onjuiste leer der uitscheiding door de wortels 

 van stollen, die schadelijk zijn voor de plant zelve, — dat 

 doen wij natuurlijk niet. Toch geloof ik dat het niet over- 

 bodig is, enkele bezwaren, die de Groningsche geleerde 

 Inbracht tegen de verklaring van Wollaston, nader te bespre- 

 ken, welke verklaring overigens tegenwoordig algemeen 

 wordt aangenomen. (Zie o. a, Sorauer's « Handbuch der 

 Pllanzenkrankhoiten »,2''druk, II, bl. 270), 



De zwammen kunnen niet, zooals de bladgroen bevat- 

 tende gewassen, haar lichaam opbouwen uitsluitend uit 

 koolzuurgas, water en eon aantal anorganische zouten, dus 

 uitsluitend uit anorganische stollen van lucht en bodem; zij 

 hebben voor haar bestaan en voor hare voortplanting, even 

 goei als de dieren, ook organische stoften noodig, dat zijn 

 stollen van plantaardigen of dierlijken oorsprong. Waar 

 Westerhoir spreekt van « schrale zandvlakten », waarop de 

 paddestoelen weelderig gedijen, moet de opmerking worden 

 gemaakt, dat paddestoelen veelvuldig groeien op boschgrond, 

 die rijk is aan bladaarde on waarin hier en daar overblijf- 

 selen van boomwortels verscholen zijn, — alsmede soms op 

 heigrond, die in zijne bovenste lagen ook alweer veel humus, 

 als overblijfsel van plantengroei bevat, — maar dat padde- 

 stoelen niet gedijen op schralen zandgrond, waarin geene 

 organische stolïbn aanwezig zijn. 



Anorganisclie stollen trekken de paddestoelen ook veel 

 uit den grond; maar ik geloof niet dat de onttrekking alleen 

 van deze gedurende eenigen tijd, den bodem voor den groei 

 van nieuwe paddestoelen zou ongeschikt maken; ook voor 



