— 127 — 



Deze kleine bladwesp — de kleinste van de vrij talrijke 

 bladwespsoorten, welker larven onze rozen als het tooneel 

 harer werkzaamheid uitkiezen — legt hare eieren in de laatste 

 helft van Mei aan de randen van rozenbladeren. Vooral de 

 wilde soorten zoekt zij daarvoor uit, en van de gekweekte 

 vormen vooral de «harde» rozen; de meeste fijnere, Fransche 

 rozensoorten hebben er minder van te lijden, hoewel mij 

 dezen zomer bleek dat ook deze toch niet geheel vrij blijven. 

 Nadat de vrouwelijke blad wesp met haren legboor aan den 

 rand van een rozenblad eene insnijding heeft gemaakt, legt 

 zij in die insnijding een eitje, dat — zooals algemeen met 

 bladwespeieren gebeurt — uit het omgevende weefsel van 

 het blad vocht opneemt en daardoor zoodanig opzwelt, dat 

 het stevig in de opening in het blad vastgeklemd raakt. Nu 

 rolt de bladrand zich naar beneden toeom ; en de ineenrolling 

 gaat dikwijls voort tot aan de middennerf toe. Wanneer 

 dus, zooals meestal geschiedt, in den linkerrand zoowel als in 

 den rechterrand van het blad een eitje wordt gelegd, rolt 

 ieder van de bladhelften zich tot de middennerf toe ineen, 

 zoodat het geheele blad twee rollen vormt. 



Weldra komt nu uit het eitje eene bastaardrups (1) te 

 voorschijn, die in den volwassen toestand 7 mill. lengte 

 bereikt; in de eerste jeugd is zij witachtig, later wordt zij 

 lichtgroen; ook is zij met borstelachtige haartjes bezet. — 

 Dit bastaard rupsje blijft gedurende zijn geheele leven in het 

 bladrolletje zich ophouden; het voedt zich van de bladmassa.' 

 Men treft het daar aan in de maand Juni, soms reeds in Mei, 



(1) Van de ware rupsen, die later in vlinders veranderen, onder- 

 scheiden zich de bastaardrupsen of bladwcsplarven voornamelijk door 

 haar grooter getal ongelede achterlijfspooten (6, 7 of 8 paar: terwijl de 

 ware rupsen minstens 2 jiaar en hoogstens vijf paar hebben.) Ook 

 hebben zij een' meer bolronden kop. 



