— 131 — 



is voor jonge kool-, knollen-, rapen-, bitterkersplanten. 

 Ratzeburg (1), die reeds de schade, door de eikenaardvloo 

 aan eikenhout teweeggebracht, waarnam, heelt dan ook de 

 beide soorten met elkaar verward, en schreef de eikenbescha- 

 diging aan de koolaardvloo toe. Laatstgenoemde is iets 

 kleiner dan de eikenaardvloo, en verder van deze te onder- 

 scheiden door het gemis van eene overlangsche, eenigszins 

 verheven plooi, over ieder dekschild van den schouder tot 

 het uiteinde van het dekschild zich uitstrekkende. Zoo- 

 danige plooi, die trouwens in 't midden somtijds minder 

 duidelijk en zelfs nauwlijks zichtbaar is, is voor de eiken- 

 aardvloo kenmerkend. 



De eikenaardvloo brengt den winter door in den staat 

 van volwassen dier, en wel verscholen onder afgevallen 

 bladeren en ruigte, dat den bodem bedekt, tusschen mos, 

 heistruiken, grasplanten, enz., die daar groeien, ook wel een 

 klein eindje in den grond verscholen, soms in reten van de 

 schors der boomen, onder schorsschuhben, enz. Zij ont- 

 waakt uit den winterslaap in 't voorjaar, ten tijde van het 

 uitbotten der eikenknoppen. 



Wanneer de aardvlooien dan in grooten getale op het 

 jonge groen verschijnen, doen zij soms aanmerkelijke schade. 

 Weldra leggen zij dan hare gele eihoopjes aan den onderkant 

 der zich intusschen ontwikkeld hebbende bladeren. Zoo'n 

 eihoopje bestaat uit 10 a 20 ongeveer cylindrieke eitjes, die 

 aan hunne uiteinden eenigszins afgerond zijn. Hoevele 

 eieren een enkele vrouwelijke kever in 't geheel in een voor- 

 jaar legt, schijnt niet zeker bekend te zijn; althans ik vond 

 het nergens aangegeven, en ook ik had geen gelegenheid, 

 het waar te nemen. Afgaande op wat verwante soorten 



(1) « Die Forstinsekten .., I, bl. 198. 



