— 132 — 



doen, kan men met tamelijk veel waarschijnlijkheid aanne- 

 men, dat de vrouwelijke eikenaardvloo 3 a 4 zulke eihoopjes 

 legt, zoodat men zeker niet al te ver van de waarheid af is, 

 wanneer men het aantal eieren, door ééne eikenaardvloo 

 voortgebracht, schat op gemiddeld 50 stuks. 



De larfjes, die 10 a 14 dagen na het eierleggen te voor- 

 schijn komen, zijn aanvankelijk zeer donker van kleur; ja 

 zij maken den indruk van geheel zwart te zijn. Later, nadat 

 zij wat gegroeid zijn, komt de grauwgrijze grondkleur iets 

 meer te voorschijn, maar toch blijft de larve altijd vrij 

 donker. Hoewel nl. de grondtint grauwgrijs is, maakt 

 de larve toch altijd den indruk van donker van kleur te 

 zijn: de kop is glimmend zwart, evenals het voorborststuk; 

 ter^^■ijl de overige deelen van het lichaam met dwarsrijen 

 van dikke, glimmend zwarte wratten dicht bezet zijn. Bij 

 de nog zeer jonge larfjes nu grenzen die zwarte wratten 

 bijkans aan elkaar; bij de volwassen exemplaren zijn zij iets 

 verder uit elkander geschoven; zoodat bij de volwassen lar- 

 ven iets meer van de grondtint in 't oog valt, en deze daar- 

 door iets minder zwart lijken dan de nog zeer jonge larven. 

 Larven, die gereed zijn om te verpoppen, hebben eene lengte 

 van 5 tot 7 mill. 



Boven zei ik dat de eieren aan den onderkant der eiken- 

 bladeren in hoopjes worden gelegd. Aanvankelijk leven 

 dan ook de jonge larven in groepen bij elkaar op één blad; 

 langzamerhand verspreiden zij zich verder van eikanderen 

 gaan van het eeneblad op hetandere over. De larfjes vreten 

 in den aanvang alleen de benedenste opperhuid en het blad- 

 moes weg, en laten de l)ovenste opperhuid met de nerven 

 over. Zij nemen veel voedsel op, en hebben dus in zeer 

 korten tijd een geheel blad van de groene masse beroofd, 

 zoodat zoo'n l)lad geheel geskeleteerd is en bruin wordt. 

 Wanneer de larven bijkans volwassen zijn, eten zij ook wel 



