— 133 — 



de bovenste opperhuid op, zoodat dan niets dan de nervatuur 

 overblijft. 



Volgens Altum legt de eikenaardvloo liever hare eieren 

 aan den zomereik {Quercus pedunculata) dan aan den win- 

 tereik {Quercus sessilifiora). Hier te lande kan men dien- 

 aangaande niet veel waarnemingen doen, daar alleen de 

 eerste hier in groeten getale wordt aangekweekt, en de 

 wintereik in vele streken betrekkelijk weinig voorkomt. 



De vreterij der larven duurt tot in Juli; dan verlaten 

 zij de bladeren om zich te gaan verpoppen hetzij in reten van 

 de schors of onder schorsschubben, hetzij in de bladeren en 

 ruigte, waarmee de grond bedekt is. 



Na 14 dagen ongeveer komen uit de pop de kevers te 

 voorschijn, die de vreterij aan de nog overgeschoten bladeren 

 voortzetten totdat de in "t najaar invallende koude ze noopt 

 de winterkwartieren te betrekken. 



Mochten de kevers, die \ an Augustus af zich weer op 

 de eiken vertoonen, gebrek hebben aan eilcenblad,dan vreten 

 zij ook wel de bast van jonge eikenscheuten af; of zij begeven 

 zich op hazelaars, beuken of elzen of ook wel op ooftboomen, 

 die in de buurt mochten staan, en vreten daarvan de bladeren 

 op of ook wel de bast der jonge twijgen. Vóór verscheiden 

 jaren deden zij op die wijze in de nabijheid van Amerongen 

 merkelijk schade aan kort geleden geënte appelboompjes; zij 

 vraten de bast van de entloten af. 



De volwassen kever laat, evenals de larve, de nerven 

 der door hem aangetaste bladeren steeds zitten ; maar hij 

 vreet wél de beide opperhuiden mee op. 



De eikenaardvloo komt elk jaar in onze bosschen voor; 

 maar het is uitzondering wanneer zij tot zóó sterke vermeer- 

 dering komt, dat zij — zooa*ls dit jaar het geval was — de 

 eikenbladeren zoodanig van de groene bladmassa berooft, dat 



