— 131 — 



de boomen en het hakhout er uitzien alsof ze in den winter- 

 staat verkeerden, of wel alsof ze door boschbrand waren 

 geteisterd en verzengd. 



De voortplanting van de eikenaard vlooien is er overi- 

 gens wel naar om ieder Jaareen dergelijk schadelijk optreden 

 mogelijk te maken; en het zijn alleen de ongunstige weers- 

 invloeden, die in de meeste jaren de zeer sterke vermeerde- 

 ring verhinderen. 



Stel toch dat ieder vrouwelijke kever 50 eieren legt, 

 waaruit tegen het einde van het jaar weer 50 kevers zijn 

 ontstaan; en stel dat de helft van dezen wijfjes zijn, dan 

 bedraagt de nakomelingschap van éénen vrouwelijken kever 

 aan het einde van het tweede jaar 25 X 50 = 1250 kevers; 

 aan liet einde van het derde jaar 'f^ of 625 X 50 --- 31.250; 

 aan het einde van het vierde jaar '-^—- of 15.625 X 50 = 

 781.250; terwijl aan het einde van het vijfde jaar de nakome- 

 lingschap van één enkel wijfje dicht aan de 20 millioen stuks 

 zal bedragen. Daarbij moet niet worden vergeten, dat de 

 eikenaardvlooien in veel gunstiger condities zijn dan bijv. 

 de koolaardv looien, die — als zij op een bepaald terrein zich 

 als larven ontwikkeld hebben, — daar allicht een volgend 

 jaar niet weer de planten vinden, waarop zij kunnen leA^en 

 en hare eieren leggen, zoodat zij naar elders moeten verhui- 

 zen, en niet altijd tijdig de vereischte kool- of knollenplanten 

 aantreffen. Ettelijke hektaren gronds naast elkaar toch 

 zijn met eikenhakhout of met opgaande eiken bedekt, zoodat 

 — ook bij zeer sterke vermeerdering — van gedwongen 

 verliuizing bij de eikenaardvlooien niet zoo heel licht 

 sprake kan zijn. Do larven der aardvlooien kunnen niet 

 vliegen of springen; zij kunnen zich met hare kleine pooten 

 wél van 't eene blad naar het andere begeven, maar van 

 ver[)laalsing over groote afslaiiden is bij baar geen sprake. 

 Daaruit volgl van zelf, dat van de larven van die aardvloo- 



