— 135 — 



soorten, welke op kruidachtig-e planten leven, als zij op een' 

 bepaalden akker alles hebben opgegeten, velen groote kans 

 hebben om van honger te sterven. Den eikenaardvloolarven 

 zal zulks niet licht overkomen. De eikenaardvloo kan dus 

 — wanneer geene ongunstige invloeden haar aantal vermin- 

 deren — ongestoord zich vermeerderen, en aldus telken jare 

 in grooter getal voorkomen. 



Maar nu wordt gelukkig in de meeste jaren een groot 

 aantal eikenaard vlooien, 't zij in den staat van ei, in 

 dien van larve, van pop of van kever, door ongunstige 

 uitwendige invloeden gedood. Onder deze invloeden staat 

 voorzeker het ongunstige weer vooraan, vooral het koude 

 weer in 't voorjaar. Wanneer zich de larven op het eiken- 

 loof bevinden, vallen soms zeer koude dagen en nachten in. 

 De « ijsheiligen » in de Meimaand zijn bij den landman maar 

 al te goed bekend. Hoe vroeger in den tijd het voorjaar 

 invalt, hoe vroeger in 't jaar al wat in den Mdnterslaap ver- 

 keerde, door de heldere zonnestralen uit de sluimering tot 

 nieuw leven gewekt wordt, des te meer kans is er dat later 

 invallende koude op dat nieuwe leven van plant en dier scha- 

 delijk inwerkt. 



Nu duurde in 1901 de winter buitengewoon lang; alles 

 begon zich uitermate laat in den tijd te ontwikkelen. De 

 eikenknoppen liepen dan ook heel laat uit, en de eikenaard- 

 vlooien kwamen eerst heel laat uit hare schuilplaatsen te voor- 

 schijn. Maar daarna bleef het ook voortdurend mooi weer, 

 zoodat er in 't voorjaar zeer weinig van de voorhanden eiken- 

 aardvloolarven door de koudo zullen zijn gestorven. Ook 

 gedurende het verdere verloop van den zomer hadden de 

 aardvloolarven al zeer weinig van ongunstig weer te lijden. 

 Misschien zijn er nog andere, ons onbekende oorzaken, die 

 meegewerkt hebben tot het in groeten getale optreden van de 

 aardvlooien ; maar dat het late invallen van het voorjaar en 



