— 130 — 



het ontbreken van vorst nadat het eenmaal voor goed voorjaar 

 was geworden, alsmede de warme, droge zomer de aard- 

 vlooienplaag in de eiken zeer heeft in de hand gewerkt, 

 mag wel als zeker worden aangenomen. 



Maar nu spreekt het wel van zelf dat het groote aantal 

 eikenaardvlooien, dat zich dezen zomer in de eikenhosschen 

 heeft ont\\ikkeld, alle kans heeft, een volgend jaar weer 

 eene zeer talrijke nakomelingschap te produceeren. Ja de 

 omstandigheden moeten voor deze insekten al zéér ongunstig 

 zijn, wanneer zij niet een volgend jaar weer in groeten getale 

 optreden, in nog grooteren getale dan dit jaar 't geval was. 



Een vorige maal hebben wij dan ook de ervaring opge- 

 daan, dat eene eikenaardvlooplaag meerjaren duurt. In de 

 jaren 187-4-77 vermeerderde zich de aardvloo in vele streken 

 van Gelderland en Utrecht in die mate, dat men in denzomer 

 1877 bij V. in degansche streek tusschenArnhemenWageningen 

 geen groen blad meer aan de eiken zag. Het jaar 1878 nu 

 was voor de streek tusschen Wageningen en Arnhem een 

 meikeverjaar. Reeds vóór de ontwikkeling der eikenknop- 

 pen, reeds in April, kwamen de meikevers te voorschijn; zij 

 vraten de zich ontwikkelde knoppen en de reeds voorhanden 

 blaadjes aan de eiken schoon op. Toen dit houtgewas aldus 

 volkomen ontbladerd was, kwamen de eikenaardvlooien 

 te voorschijn; zij vonden echter niets van hare gading; er 

 waren zelfs geene eikenbladeren om er de eieren aan te 

 leggen. Mocht ook al een gedeelte van de kevers zich 

 een tijd lang in leven houden door hel eten van bladeren 

 vah nazelaars, berken, beuken en ooitboonien, van de larven 

 kwam niets terecht, en het was uit met de aardvlooienplaag, 

 die reeds drie jaar lang in toenemende mate had gewoed. 

 Het eene j)lanlenetende insekt had het andere uitgeroeid. (Ij 



(1) Zie J. Kitzeme Bos,« Tierischc Schüdlinge un(iNutzlingen,bl. 13. 



