— 137 — 



Ernstige aardvlooplagen in de eiken zijn ook in 't buiten- 

 land herhaaldelijk waargenomen. Voorbeelden daarvan 

 vindt men vermeld bij Ratzeburg, Taschenberg, Altum en 

 Judeich en Nitsclie. 



Het ligt geheel voor de hand, dat in hoofdzaken vooral 

 het eikenhakhout wordt aangetast, terwijl de opgaande 

 eiken meestal worden gespaard. De aardvlooien, die voor 

 't meerendeel op den bodem overwinteren, bereiken gemak- 

 kelijker het gebladerte van het lage hakhout dan de kruin der 

 hooge hoornen. Toch bleef dit jaar op verscheiden plaatsen 

 ook het hooge hout er niet vrij van ; hier en daar zag men zelfs 

 SOjarige en oudere eiken, waaraan in den zomer bijkans 

 geen groen blad te ontdekken was. 



Aardvlooien houden van zon; op beschaduwde plekken 

 vertoeven zij zich gaarne. Zoo zag ik op een gedeelte van 

 den Wageningschen Berg, waar men van het oorspronke- 

 lijke hakhout sommige takken tot boomen heeft laten op- 

 schieten, de aardvlooien wél huishouden op deze boomen, 

 maar niet op het door deze overschaduwde hakhout. De 

 aardvlooien waren hier dus, om de schaduw te ontvlieden, 

 meer naar boven getrokken dan men van haar gewend is. — 



De schade, door de eikenaardvloo teweeg gebracht, is 

 niet zonder beteekenis; want daar het hakhout door de wer- 

 king van dit insekt op vele plaatsen van 't begin van den 

 zomer af een groot deel van zijne groene bladeren mist, heeft 

 de assimilatie en dus ook de groei, zoo'n jaar niet veel te 

 beteekenen. Wanneer althans een paar jaren van aard- 

 vloo-schade elkaar opvolgen, dan moet zeker het hakhout 

 een jaar langer dan anders blijven staan, alvorens het ge- 

 schikt is om te worden geveld. Ook de opgaande eiken 

 lijden onder de vreterij, en vormen in de jaren van aard- 

 vloovermeerdering slechts een' zeer dunnen jaarring. 



