— 140 — 



geschieden, want in 't voorjaar zitten de kevers alle op de 

 knoppen en de nog niet uitgegroeide bladeren, terwijl zij in 

 den nazonier verbreid zijn over de alsdan veel grooter ge- 

 worden en tevens veel talrijker bladeren. 



De kever vangst in 't hakhout zei f moet dus lietst geschie- 

 den in 't voorjaar, hoewel men toch wel degelijk ook in 

 't najaar goed doet, tegen het gedierte op te treden, wanneer 

 het alsdan in groeten getale aanwezig is. 



Het wegvangen der kevers moet altijd geschieden op 

 gure dagen, liefst bij betrokken lucht; nooit op warme, zon- 

 nige dagen, want dan zijn de diertjes te goed wakker, en 

 springen zij weg, zoodra tegen de takken of twijgen wordt, 

 gestooten. Op gure dagen zonder zonneschijn daarentegen 

 zitten zij te dutten; stoot men tegen de takken, dan vallen zij 

 op den grond of op het voorwerp, dat men onder die takken 

 . houdt. 



Men neemt dus een instrument om de kevers op te van- 

 gen (bijv. een liout, dat zich gaffel vormig splitst, met een 

 stukje zeil of een lapje linnen, tussclien de beide galTelvor- 

 mige takken uitgespannen) Met dat instrument in de lin- 

 kerhand en een' stok in de rechterhand loopt een man tus- 

 sclien het houtgewas door; met den stok slaat hij tegen de 

 takken, en op het uitgespannen stuk linnen vangt hij de naar 

 ])eneden vallende kevers op. Telkens weer neemt hij de aldus 

 opgevangen kevers van het vangiinnen af en brengt ze in 

 eene glazen flesch, die liij bij zich draagt, en waarin wat 

 terpentijn is gedaan, om de kevertjes te verdooven. Deze 

 ïlesch wordt telkens met een stop gesloten. 



Op de aangegeven wijze moet zoo'n man, geregeld van 

 links naar rechts voortgaande, regelmatig het geheele terrein 

 afklopijen ; daarbij zorg dragende dat hij zoo min mogelijk de 

 struiken in beweging brengt alvorens hij ei' het zeil onder 

 gehouden heeft. 



