— 142 — 



waar een zoodanig insekt gezeten is, zich tot een walletje 

 verdikt. 



Sterft dan later de scliildluis en valt zij daarna af, dan 

 blijft het walletje met een' deuk erin over; en zoo krijgt het 

 takje of twijgje, dat met een groot aantal schildluizen is bezet, 

 een pokdalig voorkomen. Van daar de naam Coccus vario- 

 losics, door Ratzeburg aan deze schildluis gegeven (variola = 

 pokken), welke soortnaam « variolosus » echter — jammer 

 genoeg — voor dien van « quercicola » heeft moeten plaats 

 maken, omdat deze soortnaam reeds eerder door Signoret voor 

 onze schildluis was gebruilvt. 



Plaat lil is genomen naar eene photographie van den 

 amanuensis van het phytopathologisch laboratorium Willie 

 Commelin Scholten, den heer A. W. Drost. Bij X zit de 

 schildluis nog op den tak, door het meer besproken walletje 

 omgeven; bij • is zij afgevallen, en ziet men alleen het wal- 

 letje. De geheele oppervlakte van de takken en twijgen, op 

 PI. ill voorgesteld, ziet er pokdalig uit. 



De hier bedoelde schildluis schijnt bij ons niet veel 

 voor te komen; want ik vind nergens aangegeven dat zij 

 ergens in Nederland werd aangetroilen, en mij werd zij tot 

 dusver nooit als oorzaak van beschadiging toegestuurd. 



De wijfjes van de eikenpokkenschildluis doen zich 

 voor als vrij platte, 1,5 tot 2 mill.^lange, geelachtige of groen- 

 achtige, halfbolvormige lichaampjes, die echter aan den 

 achterkant eenigszins puntig uitloopen. Deze lichaampjes 

 echter zijn niet de wijfjes zelve, maar het door dezen afge- 

 scheiden hulsel, 't welk ze bijkans geheel insluit, en dat zóó 

 dicht togen de basis van het indruksel binnen den omgeven- 

 den schorswal zich aansluit, dat bij liet wegnemen van de 

 schildluis zelve dikwijls een stuk ervan blijft zitten. Dat 

 hulsel gaat aan den rand over in eene bijeenvoeging van 

 eene groote menigte fijne, korte wasdraden. 



