— 144 — 



zal zekerde bewegelijkheid der larven niet langer dan eenige 

 uren of enkele dagen duren. Over verre afstanden kunnen 

 zij zich in dien tijd niet voortbewegen, te meer daar zij klein 

 zijn en zeer korte pootjes hebben. Zoo kan het soms lang 

 duren vóór een met schildluizen bezette boom of struik een' 

 anderen, die er vlak naast staat, besmet. 



Het mannetje schijnt tot dusver alleen door Signoret te 

 zijn waargenomen. Volgens dezen onderzoeker ontwikkelt 

 ook dit zich onder een schild, nadat het eerst een tijdlang 

 als larve zich heeft kunnen verplaatsen. Het schild, waar- 

 onder het mannetje zich ontwikkelt, is slechts 1 mill. lang 

 en 0,6 mill. breed ; het is dus kleiner dan het vrouwelijke 

 schild, en daarbij meer langwerpig. Het is glimmend licht- 

 geel van kleur, bezit aan den rand eene bekleeding met 

 wasdraden even als het schild van het wijfje, en eene over 

 den rug zich overlangs uitstrekkende scherpe kam. Als 

 het mannetje volwassen is, verlaat het zijne schuilplaats. 

 Het is zeer klein, van betrekkelijk groote, doorzichtige, 

 grijswitte vleugels voorzien ; kop en borststuk zijn bruin- 

 achtiggeel,hetachterliif is lichtgeel; donkerbruin zijn de poot- 

 jes, de oogen en verschillende figuren op de rugzijde van het 

 borststuk. Zeer in 't oogvallend is het lange paringsorgaan, 

 waarvan de lengte die van 't achterlijf overtreft. — 



Men heeft deze schild luis aangetroffen aan onze inland- 

 sche soorten van eiken, maar ook aan Amerikaansche eil<:en, 

 alsmede aan den in Zuid-Europa groeienden, altijd groenen 

 eik {Quercus Ilea-.) 



Bovenstaande iiiededeelingen zijn voor het meerendeel 

 ontleend aan het werk van Judeich und Nitsche, « Lehrbuch 

 der mitteleuropaeschen Forstinsektenkunde », H, bl. 1252. 



Zoolang deeikenpokkenschildluis niet in grooter getal 

 optreedt, is de door haar veroorzaakte schade van weinig 

 l)eteekeiiis. Maar bij sterke vermeerdering is zulks geenszins 



