— 145.— 



het geval. Het zijn bepaaldelijk de jonge takken en twijgen, 

 welke met deze schildluis wórden bezet: van de jonge Mei- 

 scheuten af tot dikkere stammetjes van 4 en 5 cM. dikte toe. 



Rondom ieder wijtje zwelt d'e bast tot cenc soort van 

 ringwal op; wanneer een twijgje met deze diertjes zeer dicht 

 bezet is, dan versmelten de ringwallen, die de dicht bij elkaar 

 gezeten schiidluizen omgeven, met elkander. Zoo wordt 

 .het geheele twijgje dikker, en de aldus abnormaal ontwik- 

 kelde bast barst weldra op verschillende plaatsen en sterft 

 af. Worden sclieuten en jonge twijgen en takken in sterke 

 male aangetast, dan sterven zij. Worden daarentegen dik- 

 kere takken en stammetjes aangetast, dan scheurt wel hier 

 en daar de bast open, maar zoo diklve takken en stammetjes 

 gaan er toch niet van dood; evenwel brengen de schiidlui- 

 zen toch ook in dit geval wel degelijk schade teweeg, 

 bepaaldelijk in akkermaalshout; want de bast is dan toch 

 niet geschikt meer om er run van te maken. 



Met het oog op het feit dat de hier behandelde schild- 

 luis werkelijk aanmerkelijke schade kan teweeg brengen, is 

 het goed, zoodra men haar op bepaalde takken aantreft, 

 deze af te snijden en te verbranden. Niet snel verbreidt 

 zich het dier van den eenen eik naar den anderen; maar 

 hoewel langzaam, geschiedt dit toch zeker. Het gevaarlijke 

 is echter dat dit vaak geheel ongemerkt geschiedt, zoodat men 

 er eerst op opmerkzaam wordt, wanneer het insekt reeds 

 eene vrij groote uitbreiding heeft verkregen, zoodat alsdan 

 grondige bestrijding moeilijk en kostbaar wordt. 



Daar dit schadelijke dier nu blijkt hier te lande ook 

 voor te komen, zoo achtte ik het gewenscht, belanghebben- 

 den op dezen vijand van de eiken, in 't bijzonder van het 

 eikenhakhout, opmerkzaam te maken. 



Amsterdam, 5 November 1901. 



J. RiTZEMA Bos. 



10 



