— 146 — 



WAARNEffllllGEN OVER DE VERSPREIDING VAN WOEKERZWAmiüEN 

 DOOR DEN WINO. 



Eriksson heeft omtrent de verspreiding en liet voort- 

 leven van Avoekerzwammen een nieuwe theorie in de 

 wereld gezonden, n. 1. zijne mycoplasmatheo rie, vol- 

 gens welke de kiemen der zwammen in het protoplasma der 

 planten zouden sluimeren en, onder bepaalde gunstige 

 omstandigheden, later besmetting zouden kunnen teweeg 

 brengen. Sporen van woekerzwammen zouden, volgens 

 zijne meening, niet op groote afstanden verspreid worden. 

 Zoo gaf Eriksson aan, dat berberishagen 50 meter van graan- 

 velden moeten verwijderd blijven om gevaar voor besmet- 

 ting van een der roestsoorten te voorkomen (i). Daaruit 

 was natuurlijk af te leiden, dat de Zweedsche geleerde het 

 verspreiden van roestsporen (in dit geval bekersporen of 

 aecidiosporen) over een grooteren afstand dan 50 meter als 

 onwaarschijnlijk, zoo niet als onmogelijk aanzag. 



Juist deze mycoplasmatheorie, gepaard met deze gering- 

 schatting voor het besmettingsgevaar van wege verder ver- 

 wijderd groeiende zwammen, gaf een zeker gewicht aan die- 

 gene, welke beweren dat het perenroest van het eene jaar 

 tot het ander in denzelfden boom in leven kan blijven en in 

 de éénjarige twijgen zou overwinteren, om dan het volgend 

 jaar rechtstreeks de bladeren en vruchten te besmetten, 

 vox TuBEUF heeft echter bewezen, dat zulk oordeel valsch 

 is en dat het perenroest {Gymnosporangium Sabinae) om in 

 stand te blijven, wel degelijk wintersporen (teleutosporen) 

 moet vormen op den zavelboom {Juniperus Sabinae), die 



(1) Zie daarover: G. Staes, Bet Roest der Graangewassen. Tijdsch. 

 o. Plantenziekten. 32» Jaargang 1806., bladz. 144-170. ' 



