— 159 — 



Vrouwen en kinderen en zelfs ongewapende mannen 

 acht Rörig" al weinig tot bewaking geschikt ; de eerste omdat 

 zij zich niet snel genoeg verplaatsen kunnen, en allen omdat 

 de kraaien weldra inzien dat zij niet gevaarlijk zijn. Hij 

 haalt daarvan een treilend voorbeeld aan : Men had een 

 ouden man aangesteld om door het voortdurend verontrusten 

 der kraaien, die zich op bepaalde akkers nederlieten, ze 

 hiervan te verdrijven en verwijderd te worden. De man 

 wierp met aardklompen en schreeuwde, wanneer kraaien 

 kwamen aangevlogen en in den beginne hielp zulks; 

 maar weldra bekreunden zij zich niet meer om hem en 

 hunne stoutheid ging zelfs zekeren dag zoover, dat zij den 

 ouden man aanvielen, tot dat andere arbeiders op zijn 

 geschreeuw waren toegeijld om hem ter hulpe te komen. 



II. Het gebruik maken van vogelschrihken. Daartoe 

 behooren .' 



a) Het ophangen van gedoode kraaien of zelfs van 

 gedeelten ervan, 50 k 60 meter van elkander. Gedurende 

 eenige(8 a 14j dagen althans blijven de kraaien, die immer 

 zeer wantrouwig zijn, op vrij groeten afstand van hunne 

 gedoode makkers. 



b) Het vangen van een kraai in een klem. — Rörig 

 beweert dat men zeer goede uitslagen bekomt met eenige 

 gewone ratten- of vogelijzers, met omwikkelde beugels, om 

 smartelijke kneuzingen bij de gevangen wordende kraaien te 

 vermijden. Deze ijzers worden bevestigd door een vrij lang 

 touw, dat lichtjes met aarde is toegedekt ; graankorrels of 

 een ei dienen als lokmiddel. Wordt nu een kraai gevangen, 

 hetgeen gewoonlijk niet lang duurt, dan poogt zij op alle 

 mogelijke wijzen zich van het van haar lastige aanhangsel 

 te verlossen. Al de in nabijheid zijnde kraaien komen 

 weldra aangevlogen en omzwermen een tijd lang onder 



