— 100 — 



namen « schildvink », « maanvink », « kwinker », « boek- 

 vink», « oostvink », « blauwkop », « kolfviiik », « schel- 

 vink », « toevink », « botvink ». Er zijn vele andere 

 vogelsoorten, die den naam « vink » dragen, zooals de appel- 

 vink, de goudvink, de distelvink, de hennepvink, de berg- 

 vink, de groenvink, de geelvink, de rietvink, de sneeuwvink, 

 welke vogels zelfs niet eens allen tot de echte vinken 

 (geslacht Fringilla) behooren. En, zooals velen Aveten, 

 noemt de Amsterdammer straatjeugd bijkans iederen vogel 

 '« een vinkie ». Maar ik wensch hier alleen over den 

 gewonen vink te spreken, die zóó algemeen bekend is, dat ik 

 het wel overbodig mag achten, van dezen vogel eene beschrij- 

 ving te leveren. 



üMii De vink broedt in de meest verschillende deelen van ons 

 land, maar bijkans nergens in bijzonder groot getal, en steeds 

 alleen dèar,-\vaar boomen groeien. Sommige van de ouden, 

 vooral mannetjes, overwinteren hier; de meesten echter 

 trekken tegen dat de koude invalt, naar het Zuiden. In den 

 herfst komen dikwijls groote scharen vinken, die in meer 

 Noordelijk en meer Oostelijk gelegen streken hebben gebroed, 

 hier eenigen tijd doorbrengen op hunnen doortocht naar 

 Zuidelijker landen. Deze vinken, die in onze streken een 

 paar maanden lang in 't najaar in groote troepen rondzwer- 

 ven, worden meestal « trekvinken » genoemd, hoewel zij tol 

 dezelfde soort behooren als de gewone vinken, die in deze 

 landen gebroed hebben en tegen het najaar wegtrokken. Op 

 dezo in troepen rondzwervende vinken wordt veel jachl 

 gemaakt; deze << trekvinken » heeft dan ook de Nederland- 

 sche wetgever op het oog gehad, toen hij in art. 21 van onze 

 « wet tot regeling van de jacht en visscherij » van 2i Juni 

 1857, \aii « lijsters, leeuwrikcn en vinken » sprak, die op 

 gronden van derden niet anders mogen worden gevangen dan 

 met schriftelijke vergunning of in gezelschap van den eige- 

 naar of rechthebbende. 



