— ITÖ — 



beschaying. Ik eindig met de woorden, waarmee de Heer 

 Jac. P. Thijsse zijne boeiende rede besloot in de vergadering 

 der Nederlandsche Ornithologisclie Vereeniging, gehouden te 

 Rotterdam op 16 Mei 1901 : « Het is daarom ons aller 

 plicht, door voorbeeld, woord en geschrift die eerbied en 

 bewondering (voor al wat leeft) te wekken bij iedereen en wel 

 vooral bij de nederige plattelands bevolking, voor wie een 

 goed gesteld stukje in een lokaalkrantje, en een hartig 

 woordje in kerk of school van meer beteekenis is dan een 

 rekest aan den Minister ». Toch wil ik liefst — wat ook do 

 Heer Thijsse wil — het eene doen en het andere niet nalaten : 

 én bij bevoegde autoriteiten aankloppen om eene meer ratio- 

 neele bescherming van de vogels bij de wet, én door woord en 

 schrift trachten, zoodanige wettelijke bescherming steeds 

 minder noodig te maicen. INIaar vóór wij zoover zijn, dat dit 

 laatste bereikt is, zal nog wel eenigen tijd verloopen. 

 Daarom is en blijft eene betere wet noodig. 



J. RiTZEMA Bos. 



Arasterdam, 19 November 1901. 



HET mOEDERKOREN EN ZIJNE WA&RDPLANTEN. 



Wanneer van moederkoren (wolvcntand, zegt men ook 

 hier en daar) wordt gesproken, denkt men gewoonlijk alleen 

 aan de roggearen, omdat alleen die aren door den landbouwer 

 met meer aandacht bekeken worden. Toch zou het zeer ver- 

 keci'd zijn te meenen, dat alleen de rogge de eigenaardige 

 bruinpaarsc, uit de aren uitpuilende lichamen kan dragen, die 

 liiuts anders zijn dan de sclerotium-toestand van een zwam, 



