EE ee 
aan den benedenkant van den wortelstok, waar hij vroeger van 
de moederplant werd weggesneden, valt een smalle rottingszone 
waar te nemen, waaruit enkele bruine, afgestorven vaatbundels 
eenige centimeters naar binnen in het centrale gedeelte van den 
wortelstok dringen. 
Wordt nu echter een plant door de Javaansche vaatbundel- 
ziekte aangetast, dan gaat haar gelijkmatige witte kleur verloren 
en ze krijgt op de snijvlakken een gespikkeld bont aanzien. 
Naar alle richtingen zijn de snijvlakken door onregelmatige 
strepen — afgestorven vaatbundels — doortrokken, die alle nuan- 
cen tusschen geel en bruin en donkerrood kunnen aannemen. 
Het talrijkst zijn deze strepen langs den binnenrand van de 
schorspartijen (fig. 1); zij nemen naar boven in de richting van 
den schijnstam af, 
Onderzoeken wij deze gekleurde vaatbundels op dwarssneden 
onder het mikroskoop, dan krijgen wij, als het materiaal uit de 
bladscheeden wordt genomen, het volgende beeld (fig. 2): zeef- 
gedeelten (»z«) en houtgedeelte (>h«) zijn van elkaar onafhan- 
kelijk en stellen eigenlijk twee aan elkaar parallel loopende met 
een dikke hoefijzervormige kring van mechanische cellen (»>mc) 
omgeven bundels voor. In het houtgedeelte is meerendeels een 
enkel groot vat (»v«) met ring of spiraalvormige verdikkingen 
aanwezig, verder één of twee kleinere vaten met gelijksoortige 
verdikkingen, maar van veel kleinere afmetingen. Het grond- 
weefsel rondom de vaatbundels is grootcellig en bevat gewoonlijk 
een groote massa van zetmeelkorreltjes. 
Het eerste mikroskopische ziekteverschijnsel bestaat nu daarin, 
dat in deze vaatbundels bacteriën optreden, die tamelijk vlug 
een bruinroode verkleuring van het mechanische weefsel te weeg 
brengen. Deze verkleuring heb ik door arceeringen der celwanden 
wedergegeven. Wordt de aantasting sterker, dan wordt het 
geheele levensproces verstoord en de cellen vooral van het hout- 
gedeelte worden met een gomachtige uitscheiding gevuld (in fig. 2 
door arceering van den celinhoud aangeduid). Intusschen hebben 
de bacteriën hun weg naar het naburige grondweefsel gevonden 
en lossen daar: de voedingsstoffen op, zoodat én de vaatbundels 
én deze partijen van het grondweefsel langzamerhand dood gaan 
en later door rottingschimmels in beslag worden genomen. 
