EAT 
(z.g.n, „grafting tape”); of het voldoet, weet ik echter niet; ik 
zag het hier ook nooit gebruiken. Deze band wordt aangelegd 
en gebonden, zooals men een puttee om een been bindt. Na 
het insmeren met entwas kijkt men de enten goed na, of er soms 
openingen gebleven zijn, die dan nog even worden dichtgemaakt, 
opdat er geen lucht in de wonde kan komen, wat nadeelig zou 
zijn voor de samengroeiing. Ook eenige dagen na het enten 
verdient het aanbeveling de enten nogmaals te inspecteeren, 
om, wanneer er enkele wonden opengetrokken mochten zijn — iets 
wat vooral bij spleetgriffeling kan voorkomen — deze nog even 
bij te werken. Het topje van den griffel wordt eveneens met 
entwas bestreken. 
Bij koffie en enkele andere planten komt het wel voor, dat 
bij spleetgriffeling de enten z. g. n. „verdrinken”, vooral als er 
veredeld wordt, wanneer de volle sapstroom in werking is. Dit 
euvel is te verhelpen door in de spleet onder de griffel een stukje 
sajetdraad te steken, dat er nog even aan den buitenkant uit- 
steekt. Hierdoor blijft de veredeling voldoende afgesloten en 
door het draadje druppelt het overtollige sap uit de wonde. 
De meest bekende veredelings-methoden zijn hier wel de 
spleetgriffeling, het copuleeren, de zydegriffeling onder den bast en, 
wat daar veel op lijkt, het afzuigen. Niettegenstaande dit wel 
de eenvoudigste manieren zijn, wil ik toch nog enkeie meer 
gecompliceerde hieraan toevoegen, omdat die ook bewezen hebben 
hier uitstekend te voldoen; wel eischen ze meer routine dan 
de eerste. 
Kan het oculeeren in het algemeen buiten gebeuren zonder 
bedekking, voor het enten is het beter boven de veredelingen 
een lichte dakbedekking te gebruiken, die na het aanslaan weer 
verwijderd kan worden. 
De spleetgrifjeling (fig. 5) behoort tot de oudste veredelings- 
methoden en in de oudste tuinbouwboeken wordt daarvan reeds 
een uitvoerige beschrijving gegeven. In Europa vindt zij een 
ruime toepassing, en ook in Indië kan ze zich in eenige bekend- 
heid verheugen. Weliswaar is herhaaldelijk tegen het spleet- 
griffelen aangevoerd, dat men zulke groote wonden moet maken, 
maar in de praktijk is dit bezwaar niet zoo groot en genezen 
en vergroeien die wonden in den regel goed. 
