ne rte 
Het is mijn ervaring, dat de kepi tengevolge van deze be- 
werking, die zoo noodig enkele dagen later nog eenmaal wordt 
herhaald, meestal verdwenen is en de aanplant als gered kan 
worden beschouwd. 
De meest gevaarlijke periode is, wanneer het padigewas nog 
jong is. Is het gewas tot en met de derde maand na het planten 
vrij gebleven (of gehouden), dan is het grootste gevaar geweken. 
Helaas kan genoemde bestrijdingswijze niet overal worden 
toegepast, b.v. niet op gronden, waar over geen of onvoldoend 
bevloeiingswater wordt beschikt en waar van onderwaterzetting 
geen sprake kan zijn. Van dergelijke aanplantingen komt bij 
een kepi-aanval gewoonlijk niet veel terecht... tenzij de natuur 
een handje helpt om de plaag te doen verdwijnen. 
De weersgesteldheid kan namelijk van grooten invloed zijn op 
den omvang der mislukkingen. Indien bv. na de eerste aan- 
tasting een vrij sterke, niet te langdurige droogte intreedt, dan 
zullen weliswaar de niet bevloeibare aanplantingen daarvan wel 
te lijden hebben, doch de Podops — die van veel vocht houdt — 
zal het dan tevens zoo goed als geheel afleggen. Wordt daarna 
de regenval weer normaal, dan zal de door droogte aanvankelijk 
achteruitgegane aanplant zich weer vrij spoedig herstellen, ter- 
wijl het kepi-gevaar voor een groot deel als geweken kan 
worden beschouwd. 
Zooals reeds gezegd, is directe bestrijding op droge gronden 
tot nu toe ondoenlijk gebleken. Weliswaar werden somtijds met 
vrij gunstig resultaat proeven genomen met een petroleumbe- 
spuiting in de vroege morgenuren, doch deze en andere po- 
gingen bleken voor de praktijk geen waarde te hebben, daar 
de resultaten niet konden opwegen tegen de kosten. 
Gelukkig echter schijnt ook op deze grenden eenige bestrij- 
ding, zij het ook een zwasrecte, mogelijk, Reeds jaren geleden 
viel het mij op, dat de kepi niet alleen het vocht mint, doch 
ook ín hooge mate het zonlicht schuwt, Zoo viel het te ver- 
klaren, dat steeds de randplanten nog een behoorlijken groei 
vertoonden, als de rest van den aanplant reeds vrijwel als miís- 
lukt moest worden beschouwd. 
Dit was een vingerwijzing, om na te gaan, of bij een zoo 
ruim mogelijk plantverband de kepi wellicht minder ruineus zou 
Teysmannia, afl. 1 en 2. 4. 
